ff fietsen

Weer thuis!

2010-04-22T00:50:00.001-07:00

De narcissen in de tuin staan in bloei, het zonnetje probeert door de wolken heen te prikken en de fietsen staan weer in de schuur. We zijn weer thuis!

Na een ongelooflijke hoeveelheid geluk. Want natuurlijk was ook onze 20-april-vlucht van Kuala Lumpur naar Amsterdam gecancelled als gevolg van de IJslandse vulkaanuitbarsting. Op de gok zijn we die avond wel van Bali naar Kuala Lumpur gevlogen. We wilden kijken wat daar de mogelijkheden waren en desnoods de tijd afwachten in Maleisie.

En ongelooflijk maar waar: we hebben in de volkomen chaos op de luchthaven daar twee boardingpasses weten te bemachtigen voor de eerste vlucht van Malaysian Airlines naar Amsterdam... En zijn gisteravond rond zeven uur geland in Amsterdam. We gaan nu met volle teugen genieten van de Hollandse lente en hopen jullie binnenkort allemaal gezellig weer te zien!

Water!

2010-04-04T00:58:00.001-07:00

Water is belangrijk op Bali. Niet alleen voor de rijstoogst, maar ook voor de visvangst. In Amed snorkelen wij een paar daagjes heel relaxed door het koraalrif, terwijl de lokale vissers erop uit trekken om wat baracuda's boven te krijgen.

En in hun vrije tijd dikke pret maken op een wankel vlotje...

Maar water is voor meer dingen belangrijk. Dingen die wij niet altijd met evenveel begrip bekijken... Het regenwater dat hier enkele keren per week naar beneden valt (het is nog steeds regentijd), zoekt zijn weg naar de zee via talloze kleine kanaaltjes.

Een groot deel van die kanaaltjes loopt door de rijstvelden, een klein deel van die kanaaltjes gaat door de dorpen. Daar maken de Balinezen dankbaar gebruik van deze handige voorziening. Om de was te doen, tuurlijk, prima, helemaal begrijpelijk, handig ook.

Maar ook als vuilnisafvoer. Geschokt kijken wij toe hoe een huisvrouw een mand vol afval hupsakee in de plomp smijt. De vorige middag heeft het pijpenstelen gegoten. Het kanaaltje stroomt snel, de vuilnis is in een oogwenk verdwenen. Maar een paar honderd meter stroomafwaarts zit wel iemand anders de was te doen. Of zichzelf en een paar kinderen in te zepen... Afijn, aan het eind van de rit in Denpasar ziet de rivier er als volgt uit:

Jakkie...

Omdat wij ook van water houden, maar dan vooral van heel erg ontzettend schoon water, gaan wij het vanaf nu wat zuidelijker opzoeken. Op het zuidelijkste puntje van Bali, bij Uluwatu, bevinden zich namelijk enkele van 's werelds beste surfstranden. De golven komen daar rechtstreeks vanaf Antarctica binnenlopen, dus het water is er kristalhelder. En omdat Ube al maanden uitkijkt naar een paar spannende 'tubes' gaat het er nu eindelijk van komen. Bovendien, Bali is ook veel te heet om te fietsen. Dus volgen we graag het advies van vriend Adriaan: "Fietsen in NL, surfen op Bali, skien in Oostenrijk. Klinkt logisch. Andersom wordt lastig." Dan weten jullie ervan. De komende weken vieren wij gewoon vakantie.

Rijst

2010-04-04T00:26:00.001-07:00

Als je in Indonesie bent, eet je rijst. En hoeveel energie kost om dat op ons bord te krijgen, wordt ons duidelijk als we in Sidemen en bij Tirta Gangga een aantal wandelingen door de prachtige rijstvelden maken.

Drie keer per jaar kan er van een veldje rijst geoogst worden. Dat betekent dat de akkertjes drie keer per jaar klaargemaakt moeten worden voor zaailingen. Met de hand, uiteraard. Want slechts een enkeling beschikt over zoiets geavanceerds als een os. De rest gaat gewoon zelf met de hak in de weer. Onder de brandende zon. De hele dag door. En als diegene ons voorbij ziet lopen, blijkt er altijd nog meer dan genoeg energie en goeie zin over voor zo'n oogverblindende glimlach en een vrolijk 'selamat siang!'

Als de akker klaar is, worden de zaailingen geplant. Ook dat is handwerk. Machines kunnen ook helemaal niet worden gebruikt op de kleine, steile, alleen via mini-paadjes toegankelijke stukjes rijstterras. Wie even moet rusten, drinken of eten, kan gelukkig wel in de schaduw terecht. Deze kleine 'schuurtjes' staan immers overal in de rijstvelden.

Een ingenieus systeem van irrigatiekanaaltjes houdt de veldjes onder water.

Of zet ze droog, als de rijst begint te rijpen en droog moet staan. Als het zover is, moeten ook de vogels worden weggehouden. Touwen met daaraan lappen stof, stukken plastic en frisdrankblikjes worden aan elkaar gebonden.

Staken houden ze op gezette afstand van de grond.

Door aan de touwen te trekken en heel hard te schreeuwen, worden de vogels weggejaagd. Voor even... Dus is 'vogelverschrikker' een echte baan in dit land, waar 50.000 roepia's voor de meeste mensen een dagloon is. Dat is het equivalent van 5 euro... En daar wordt dus hard, heel hard voor gewerkt.

Als de rijst rijp is en geoogst, wordt 'ie gedroogd.

En in balen afgevoerd naar de markt. Je begrijpt: wij eten hier altijd onze bordjes leeg...

Offers brengen

2010-04-03T23:53:00.000-07:00

Het Balinees hindoeisme is een veeleisende godsdienst... De duizenden goden, die overigens allemaal terug te brengen zijn tot 1 oppermachtige god Sanghyang Widhi Wasa, moeten allemaal tevreden gehouden worden. Dat geldt ook voor de ontelbare demonen die er (kunnen) zijn. Elke ochtend begint elk Balinees huishouden daarom met het tevreden stemmen van de huisgoden en de demonen die om of bij het huis zijn neergestreken.

Deze offertjes die op straat en bij de huistempel worden neergelegd zijn klein

maar desalniettemin erg belangrijk. En een serieuze industrie: op elke markt zie je talloze vrouwen de offertjes maken: bananenbladeren worden gevouwen tot kleine bakjes en gevuld met bloemetjes, gras, rijst en wierrook. Wie geld heeft maar geen tijd, koopt deze 'prefab'-offertjes. Wie geen geld heeft en wel tijd, koopt de losse ingredienten op de markt en vouwt ze thuis zelf in elkaar.

Maar deze dagelijkse offers zijn lang niet voldoende om alle goden en demonen tevreden te houden. Daarvoor zijn grotere ceremonies nodig. Dus op zeer gezette tijden, die worden bepaald door de priesters, trekken de Balinezen, groot en klein, in hun mooiste kledij naar de tempel.

Uiteraard vergezeld van zorgvuldig samengestelde offerandes.

Als er meer geofferd moet worden, komen er dieren aan te pas. Overal, maar dan ook echt overal op Bali vind je vechthanen. Ze kakelen je 's ochtends om zes uur wakker en worden zorgvuldig opgefokt onder rieten manden, zodat ze elkaar niet alvast te lijf kunnen gaan. Na belangrijke ceremonies laten de Balinezen de hanen los. Maar niet nadat ze scheermesjes (!) aan de achterpoten hebben gebonden. Het duurt dus niet lang voor het bloed vloeit, de weddenschappen kunnen worden uitbetaald en de goden weer tevreden zijn.

Wij hebben ons nog niet op zo'n hanengevecht vertoont en zijn dat vooralsnog ook niet van plan. Wij vinden zo'n hanengevecht immers zielig voor die hanen. Tsja, teerhartige Westerlingen. We snappen er dus helemaal niets van...

Tsjakketsjak

2010-03-20T19:58:00.001-07:00

De Balinese cultuur is ongelooflijk rijk en boeiend en we willen er zoveel mogelijk van meekrijgen. Ook de volgende avond kiezen we dus voor een voorstelling. Dit keer een 'kecak-dans'. Meer dan vijftig mannen zitten in een kring, gekleed in een geruiten lendedoek. Ze dansen met hun armen,

hun handen en hun bovenlichaam. Midden in de kring speelt zich het verhaal van Ramayana af.

Maar het zijn vooral de zittende, zingende mannen die onze aandacht trekken. Enkele mannen zingen monologen of geven met enkele woorden het ritme aan. De andere mannen zingen alleen het woord 'cak'. 'Cakcakcakcakcak'. 'Cakkecak cakkecak cakkecak'. Onder het voortdurend zingen van het woord 'cak' lijken sommige mannen langzaam in een trance te raken.

Anderen zijn extreem geconcentreerd.

De mannen, allemaal afkomstig uit dezelfde banjar (wijk, buurt, dorp), hebben een zichtbaar sterke band met elkaar.

Dan worden kokosdoppen aangestoken.

Een van de dansers is in trance. De danser schopt het vuur uit elkaar, loopt door de gloeiende kooltjes en lijkt niets te voelen van de hitte. Als het vuur een aantal keren bijeengeveegd en weer losgeschopt is, gaat de danser weer zitten. Een priester brengt hem terug op aarde en zegent hem. Zijn voeten zijn git- en gitzwart, zijn glimlach loopt van oor tot oor...

Dans

2010-03-20T19:51:00.000-07:00

Inmiddels zijn we dus in Ubud beland, het spirituele, religieuze en artistieke centrum van Bali. We kijken hier onze ogen uit. Het aantal kunstgaleries met daarin de prachtigste kunstvoorwerpen is werkelijk niet te tellen. Elke galerie lijkt wel een museum, zo mooi zijn de houten, bronzen of stenen beelden, de zilveren voorwerpen, de batikdoeken, de schilderijen, de rijkbewerkte portalen, de kledingstukken... We overwegen serieus om een container te huren en het hele stadje leeg te kopen. Maar terwijl we ons daarop orienteren, laten we geen kans onbenut om op zoveel mogelijk manieren van de cultuur hier te genieten. Dus gingen we al op kookcursus en leerden we boemboes maken, proberen we elke avond iets anders uit in een van de vele fantastische restaurants, en gaan we elke avond naar een voorstelling. Elke avond kunnen we kiezen uit vier, vijf zes voorstellingen met muziek, dans, theater. Ze vinden plaats op de prachtigste plekken: de tempel, het paleis, het prachtige dorpshuis... Vanavond gaan we naar de Gelong, een voorstelling van dans begeleid door een gamelan-orkest.

De danseressen tonen ons zes, zeven traditionele dansen.Elke dans heeft een culturele en religieuze achtergrond. De danseressen op de foto hieronder brengen bijvoorbeeld een ode aan het weven, een belangrijk beroep hier op Bali.

Elke beweging is zorgvuldig ingestudeerd en geperfectioneerd. Elke beweging heeft betekenis. Een kleine beweging met een hand, met een vinger heeft een doel. We kennen die niet, maar zijn desondanks betoverd.

De jongste van de danseressen is, schatten wij, tien.

Ze is onvoorstelbaar mooi en elegant en kent een hoge status in haar banjar. Hier geen arbo, maar ze wekt ook niet de indruk dat ze die nodig heeft...

Twintig kilometer

2010-03-20T19:48:00.000-07:00

Dan gaan we eindelijk weer eens een eindje fietsen. Het is hier warm. Warm-warm. We zitten aan het einde van de regentijd en daardoor is het ontzettend vochtig. Dus doen we rustigjes aan. We zetten onze fietsen in elkaar en doen vanuit Ubud een rondje. Al met al staat er 's avonds twintig kilometer op de teller. En wij zijn uitgeteld... Twintig kilometer? Nee, dat is niet ver. Maar we hebben dan ook nog nooit zoveel gezien in zo'n kort stukje...

Vlak voor we Ubud uitrijden, gaan we links richting de botanische tuinen. Aan beide kanten van de weg is nog volop bebouwing en dat verandert nauwelijks de komende kilometers. Wel zijn er de winkeltjes waar ze rietjes-per-stuk verkopen, de rijk bewerkte poortjes die toegang geven tot de huisjes, de garage waar ze oude motoren proberen te repareren, het afdak waaronder twintig prachtige vrouwen toeristenbrol zitten te maken, de werkplaatsen waar hout bewerkt wordt, het restaurantje waar we een colaatje drinken en och-waarom-ook-niet een heerlijke pannenkoek met kokos voor ons laten klaarmaken, de elektriciteitspalen, de winkeltjes waar ze telefoonkaarten aanbieden, de rieten manden met daaronder de luid kraaiende vechthanen, de kippen die daar uitdagend omheen lopen want de haan kan er toch niet uit, de botanische tuin zelf, de tempels, de smeulende vuilnisbelt, de open riooltjes aan beide kanten van de weg waar ook het irrigatiewater doorheen loopt maar die wonder boven wonder niet stinken, de vrouwen die met enorme emmers vol zand en cement op hun hoofd de straat oversteken en nog veel, veel, veel meer... Tussen dit alles zien we opeens een rijstveldje. Waar geoogst wordt. We bieden onze hulp aan en even later slaan we in de brandende zon onze eerste rijstkorrels de wachtende mand in.

Iets verderop is weer zo'n rijstveld, waar de halmen nog hangen te rijpen. Om de vogels weg te houden, zijn er kleurige verschrikkers opgehangen.

We fietsen verder en zien wat minder bebouwing maar wel enkele grote, prachtige huizen verderop in de velden. 'Expats, of rijke toeristen, zoals jullie', vertelt Nyoman, de gastheer van ons hotel, ons 's avonds.

We slaan een zijweggetje in en komen nu midden in de rijstvelden terecht. Her en der ligt de was te drogen,

en overal zien we offertafeltjes in de velden staan met daarop offerandes voor Dewi Sri, de godin van de rijst. We zien irrigatiekanaaltjes, vier-kinderen-op-een-brommertje die net door hun moeder van school zijn gehaald, een oude verrimpelde dame die zichzelf en haar twee kleindochtertjes wast in de rivier, bouwvakkers die aan een huis-in-aanbouw werken, een enorme stapel kokosnoten die klaar ligt voor de markt, witte reigers die overvliegen, kleine dorpjes vol blaffende honden en kinderen die 'Hello! How are you?' roepen, nog meer tempeltjes en een enorme spin...

Dan, terwijl we samen met twee kleine meisjes en hun moeder ons Bahasa Indonesia proberen te oefenen, stopt er een meneer op een brommer. Of we dorst hebben. Ja! Nou, kom dan maar mee naar mijn huis voor kokosnoot. Onderweg stopt hij nog even bij zo'n winkeltje om twee rietjes te kopen en thuis pakt hij resoluut de ladder en klimt hij de palmboom in zijn voortuin in.'Catch!', roept hij naar Ube.

Twee kokosnoten, vele glimlachen en een paar foto's later fietsen we terug naar Ubud. We hebben iets als een adres gekregen van deze Wayan, het bevat zijn straat en als we daar de foto's naartoe sturen, weet iedereen wie deze Wayan is en zouden de foto's aan moeten komen. We hebben ook zijn telefoonnummer, want hij wil ontzettend graag dat we naar een voorstelling van zijn dansgroep komen en bovendien wil hij ons Balinees leren dansen. Als dat lukt, horen jullie daar natuurlijk meer over!

Sssstttt....

2010-03-20T19:40:00.000-07:00

We vliegen op 14 maart naar Bali. Dat was precies op tijd om nog boodschappen te kunnen doen voor Nyepi-dag. De Balinezen hanteren namelijk een heel andere kalender dan wij. Hier leven we in het jaar 1932

en valt Nieuwjaar niet op 1 januari maar ergens in maart. Dit jaar is dat 16 maart. De hele dag zien we de voorbereidingen voor Oudjaarsavond. De medewerkers van ons hotelletje en de verhuurder van de strandbedjes waarschuwen ons verschillende keren: hebben jullie wel al eten en drinken ingeslagen voor morgen? Want morgen is Bali gesloten!

Nyepi-dag is een van de belangrijkste dagen in het Balinese jaar. Het hele jaar door verzamelen boze geesten zich op het eiland. Op de avond voor Nyepi-dag wordt Bali 'schoongemaakt', zodat het nieuwe jaar fris kan worden begonnen. Die grote schoonmaak, ook wel Bhuta Yajna genoemd, zien we 's avonds in de straten van het dorpje Legian.

Overal zien we mensen met brandende fakkels en kleine bezempjes door hun straatje lopen. Ze maken kabaal en jagen met de herrie en de fakkels de boze geesten vanuit de huizen en steegjes naar de straat.

Daar worden de geesten straks in de ogoh ogoh gejaagd... Hiertoe hebben de 'banjars' (wijken of dorpen) tal van monsters gemaakt die door klein

en groot door de straten worden gedragen, voorafgegaan door meisjes met fakkels en traditionele gamelan-muziek. De zeer creatief en zorgvuldig gebouwde ogoh ogoh

zijn bepaald geen frisse types en de symboliek is niet echt subtiel...

Dat hoeft ook niet, want het doel is dat de ogoh ogoh de negatieve elementen van de boze geesten representeren. De ogoh ogoh vechten in de straat met elkaar

en worden verschillende keren om hun as gedraaid om de boze geesten in verwarring te brengen. Nadat de ogoh ogoh door de hele straat zijn gedragen, worden ze verzameld op het strand of een begraafplaats. Hier worden grote offers gebracht om de boze geesten tevreden te stellen, zodat ze veranderen in goede geesten. Daarna worden de ogoh ogoh verbrand, zodat de nu goede geesten naar God kunnen gaan.

De volgende dag is Nieuwjaarsdag, oftewel Nyepi-dag. Een dag van meditatie en contemplatie. Een dag van stilte... Alle toko's, warungs, winkels, warenhuizen, surfzaakjes, reisbureautjes, internetcafes en gewone cafes zijn dicht. Zelfs de anders alomtegenwoordige taxichauffeurs zijn nergens te vinden. Er is niemand op straat. Het hek van ons hotel gaat dicht. De bewaker bij de ingang houdt een enkele toerist die toch graag even een ommetje wil maken tegen. Wie naar buiten gaat, loopt het gerede risico om in de gevangenis gegooid te worden. Zelfs de luchthaven is dicht...

We hangen met alle toeristen een lekker luie dag rond. Beetje kletsen, rondje zwemmen, hapje eten. 's Avonds rond zeven uur is het pikkedonker. We doen een lampje aan, maar de medewerkers van het hotel verzoeken ons om onmiddellijk het licht weer uit te doen. Het moet donker zijn. Alleen de tv mag aan... We kijken door het hek naar buiten en zien een gitzwarte straat. Geen gevel te herkennen, geen kip op straat. 's Avonds vanuit het zwembad is een prachtige sterrenhemel te zien.

De volgende dag komt Bali weer tot leven, wordt de luchthaven weer geopend en wenst iedereen elkaar een gelukkig Nieuwjaar. Dan is ook Nicole jarig. Die wordt extra enthousiast gefeliciteerd door de Balinezen. Het moet wel heel, heel veel geluk brengen als je jarig bent op de eerste dag na Nyepi-dag!!!

Tongariro Crossing

2010-03-20T19:25:00.000-07:00

Onze laatste actie in Nieuw Zeeland is het lopen van de Tongariro Crossing. Ook wel bekend als 'the best one-day hike in New Zealand' en door velen geroemd als een van de tien beste treks in de wereld. Nu zijn we er inmiddels wel achter dat marketing een belangrijke bijdrage kan leveren aan dit soort kwalificaties, maar omdat we op weg naar het vliegveld van Auckland zo'n beetje struikelen over de vulkaan gaan we natuurlijk wel even kijken of het inderdaad zo'n mooie trek is!

We boeken dus een busje dat ons naar het vertrekpunt brengt en beginnen aan de 18,5 kilometers dwars door de vulkanische landschappen rondom Mount Tongariro. We zijn niet de enigen die hier lopen; op sommige punten is het drukker dan op zondagmiddag in de Koopgoot,

maar desondanks is het inderdaad een prachtige wandeling. Het landschap om ons heen is overduidelijk gevormd door vulkanische activiteit. We zijn omringd door vulkaantoppen,

zien ingestorte kraters en kratermeren,

lopen door leeggelopen kratermeren,

en lunchen bij de verbluffend azuurblauwe meertjes.

Terwijl we onze boterhammetjes oppeuzelen, zien we overal om ons heen de fumarolen roken. Hier en daar stinkt het naar een gekapseizde vrachtwagen rotte eieren, de aarde voelt op sommige plekken heet genoeg om er een ei op te kunnen bakken. Opeens horen we een enorme klap. Mensen gillen, maar het blijft bij deze ene.

Gelukkig, want Nieuw Zeeland kent zo'n 25.000 aardbevingen per jaar en het nodige vulkanisme. Het ligt immers op een fameuze breuklijn die precies tussen het Noordereiland en het Zuidereiland inloopt. Op het Noordereiland glijdt de ene plaat onder de andere, wat deze vulkanische activiteit oplevert. De drie belangrijkste vulkanen barsten regelmatig uit. Mount Ngauruhoeen voor het laatst in 1972, Mount Ruapehuin 1995 en 1996.

's Werelds gevaarlijkste vulkaan is Lake Taupo, die gemiddeld elke 2000 jaar uitbarst. De laatste keer was in het jaar 186. De zwaarste uitbarsting van de afgelopen 5000 jaar verplaatste toen maar liefst 110 kubieke kilometer aarde. Ter vergelijking: de uitbarsting van de Krakatoa bij Java, de grootste in onze recente geschiedenis, verplaatste 'slechts' 3 kubieke kilometer aarde. Zowel de Chinezen als de Romeinen legden verslag van deze uitbarsting. De knal werd tot in China gehoord...

Puppies

2010-03-05T21:00:00.000-08:00

Per Subaru zoeven wij naar Nationaal Park Abel Tasman. Nu de fietsen even pauze krijgen, zoeken we naar alternatieve vormen van vermaak. Dat is hier snel gevonden: we huren een kajak! En dat blijkt geen slechte keuze...

We varen van de ene oogverblindende baai naar de andere... 's Avonds leggen we aan in zulke baaitjes

en slapen we op fantastisch gelegen campsites van het Department of Conservation. We wandelen een stuk en kijken onze ogen uit. Ongelooflijk, zo mooi hier!

Onderweg komen we nog een paar Blue Penguins tegen, minder zeldzaam dan de Yellow-eyed, maar toch...

De tweede dag passeren we een van de eilandjes voor de kust van het park. Hierop zou een grote zeehondenkolonie te vinden zijn. We varen erheen. De wind van gisteren is helemaal gaan liggen en de zee is aardig glad. Langzaam varen we om het eilandje. Overal zonnen en zwemmen volwassen zeehonden. Dan kijken we nog een beetje beter... Wat zien we daar achterin? Dat gespetter? Joh, dat zijn puppies! Tientallen zeehondjes, een maand of twee, drie oud, doen hun zwemoefeningen veilig achter de bescherming van wat rotsen en stenen. Het is een gespetter van jewelste! We zien ze salto's maken, bovenop elkaar springen, tikkertje doen, naar hun moeder hupsen,

weer het water induiken en lol maken. En dan worden we ontdekt. He, een kano. Dat is leuk! De brutaalsten komen onze kant opgezwommen, koppies omhoog, in hun kielzog gevolgd door hun iets minder dappere vriendjes. Doodstil blijven wij zitten. En maken we dit mee...

Zeehondenkinderen omsingelen onze kano. Zwemmen om onze kano. Zwemmen naast onze kano. Zwemmen onder onze kano. Willen op de kano klimmen, maar daar zijn ze nog te klein voor. Willen speels in Nicole's hand bijten, maar die trekt net op tijd terug.

En wij? Wij zitten doodstil. Durven niet te bewegen uit angst dat ze schrikken en weer weggaan. Dit is echt he-le-maal geweldig!!!

If you can't beat them...

2010-03-05T20:30:00.000-08:00

De afgelopen twee maanden zijn we er uitermate goed in geslaagd om de drukkere wegen hier te mijden. Dat moet ook, want wegen waarop ook auto's rijden zijn hier levensgevaarlijk. De Lonely Planet 'Cycle New Zealand' omschrijft het ongeveer als volgt: 'You will need steal nerves to cycle in New Zealand. There is exactly zero space you can call your own'. En Josie Dew, een onder vakantiefietsers beroemde Engelse fietster/schrijfster zegt: 'Kiwi highways are killer highways'. En ons fietsbijbeltje 'Peddelar's Paradise' schrijft: 'The only lethal (=dodelijk) animals in New Zealand are Kiwi-drivers'.

Bovendien hebben we -droevig genoeg- de statistieken aan onze zijde. Jaarlijks verongelukken in Nieuw Zeeland zo'n dertig fietsers. Een onvoorstelbaar hoog aantal, gezien het erg geringe aantal fietsers en de lage verkeersdruk. Ook vakantiefietsers ontspringen deze dans helaas niet: begin januari verongelukte een Duitse vakantiefietster nadat ze was aangereden door een vrachtwagen op highway 3.

Kortom: dat gezoek van ons naar dirtroads, railtrails en andere achterafweggetjes was niet geheel zonder reden. Nu we echter de westkust naderen, wordt het aantal alternatieve wegen schaarser en reduceert het uiteindelijk tot nul. Er is vanaf hier nog maar 1 weg: highway 6. Een op zich niet heel erg drukke weg, maar dankzij het Kiwi-rijgedrag desondanks levensgevaarlijk. Of toch tenminste levensbedreigend.

Kiwi's kunnen namelijk niet rijden. Of ze nu op een motor zitten, in een auto, een camper, een bus of een vrachtwagen: van defensief rijden hebben ze nog nooit gehoord. Ze mogen vanaf hun 15e (!) achter het stuur plaatsnemen. De eerste tijd met iemand ernaast die een rijbewijs heeft, daarna alleen. Ze kunnen hun examen halen zonder 1 enkele autorijles. En ongelooflijk maar waar: zelfs in het theorie-examen wordt niet 1 vraag gesteld over fietsen in het verkeer...

Op highway 6 merken we hier alles van. Als er ruimte is, wijken de meeste auto's uit. Maar ook als er ruimte is, passeren ons dagelijks tenminste drie, vier Kiwi-drivers zonder een millimeter uit te wijken. Zoeffff... Met een vaart van 100 km per uur razen ze dan de vouwen uit onze broeken. Pffttt... Weer eentje overleefd... We worden er niet heel vrolijk van, maar laten ons vooralsnog nog niet uit het veld slaan.

Dat wordt anders als een camper ons inhaalt op deze smalle weg, terwijl er aan de andere kant een vrachtwagen aankomt. Nicole ziet in haar spiegeltje dat het absoluut niet gaat passen en schreeuwt: 'Watch out!!!'. Wij en onze maat-van-de-dag Lewis wijken collectief tien centimeter naar links uit. Om vervolgens op 3 centimeter gepasseerd te worden door deze camper... De bestuurder schrikt er zelf ook van, gelukkig. Hij stopt en biedt zijn excuses aan. Maar voor ons -en vooral voor Nicole- is de maat vol. Fietsen moet leuk zijn en graag ook een beetje veilig. Dit is geen doen.

Diezelfde avond bevestigt een Poolse fietser onze ervaringen. Hij is diezelfde middag, op diezelfde weg, te krap gepasseerd door een bus. De achterbumper van de bus raakte zijn voortas. Dankzij acrobatische inspanningen in de berm kon hij ternauwernood een val voorkomen. En nee, de buschauffeur stopte niet om te kijken hoe het met hem ging...

Dus volgen we het motto: If you can't beat them, join them. We huren een auto. Een nette, grote, snelle en veilige Subaru Legacy. Onze fietsjes liggen een beetje zielig achterin, maar zo blijven ze op termijn waarschijnlijk een stuk gezonder dan anders. Net als wij!

De schurk!

2010-02-16T20:26:00.000-08:00

"Oh ja, dat is hem. Absoluut zeker. Dat is 'm. Geen enkele twijfel. Dat is toch wat zeg... De schurk!", reageert Ad als we hem de foto op ons weblog laten zien.

We kwamen Ad een dag of drie geleden tegen, toen we de dirtroad reden tussen Te Anau en Queenstown. Een bizar moment, want we kwamen Ad twee jaar geleden ook al tegen, op precies zo'n dirtroad, in Chili.

Maar deze toevallige ontmoetingen op dirtroads is niet alles wat Ad en wij aan toevalligheden met elkaar gemeen hebben. En dat brengt ons terug bij de 'schurk' die Ad herkent op ons weblog... Herinner je je Rataplan nog???

Na onze hernieuwde ontmoeting hier in Nieuw Zeeland fietsen we een aantal dagen redelijk gelijk op en we brengen de avonden gezellig kletsend door. Natuurlijk halen we herinneringen op aan Patagonie.

En dan opeens vertelt Ad: "En dan al die straathonden daar! Maar daar zaten wel bijzondere exemplaren tussen. Toen ik in La Junta was, kwam er opeens een hond naast mijn fiets lopen. Nu liepen straathonden daar wel eens vaker een stukje met je mee, maar deze hield het wel een heel eind vol... Helemaal tot het volgende dorp: Villa Santa Lucia... Ik heb 'm een paar dagen te eten gegeven en als gezelschap gehad. Uiteindelijk heeft de eigenaar van het hostel in Villa Santa Lucia hem geadopteerd. Maar ik miste hem echt toen 'ie er niet meer bij was en ik ben wel benieuwd hoe het dat beest verder is vergaan!".

Wij kijken elkaar aan en roepen in koor: "RATAPLAN!!!".

Echt waar...

Paradise

2010-02-16T19:45:00.000-08:00

Queenstown ligt mooi, maar het dorpje Glenorchie ligt nog mooier... Wat er zo mooi is aan Glenorchie? Herinner je je het laatste plaatje van het vorige bericht? Wel, daar onderaan die witte bergtoppen ligt het. Snap je? Dus springen we op onze fietsen en koersen we west. De weg erheen is ook al zo prachtig en we doen er eindeloos over, omdat we om de haverklap een foto maken...

Als we bijna in Glenorchie zijn, zien we deze berg liggen. Precies midden in alle omringende bergketens. En niet al te hoog, zo te zien. Misschien...

En jawel. De familie van wie deze berg is (ja, privebezit!) vind het prima als er af en toe iemand naar boven klimt. Die familie woont in... Paradise!

Het worden een pittige 1200 meter stijgen, maar het is geen heel lastige klim en het vergt vooral een stevige conditie en beenspieren en die hebben we inmiddels wel. En onze inspanning wordt wel heel erg beloond. Van alle kanten hebben we onbelemmerd uitzicht op de ons omringende bergen. De hemel is strakblauw en de zon brand op onze kopjes. En het waait niet eens! We zitten hier uren te genieten, dit is werkelijk fantastisch...

Dirtroads

2010-02-16T19:09:00.000-08:00

Het is echt fijn dat er asfalt bestaat, want het is snel, mooi glad en je kunt er heerlijk op afdalen. Maar wij zijn toch echt het gelukkigst als we over een mooie onverharde weg kunnen fietsen. Deze ripio, dirtroads of gravelwegen kennen immers nauwelijks verkeer en gaan vaak door ongerepte delen van de wereld. Dus hangen wij 's avonds uren boven de kaart, op zoek naar mooie routes, shortcuts, omwegen of wat dan ook, als het maar ripio is. De dirtroad van Te Anau naar Queenstown is helemaal geweldig. Korter dan de geasfalteerde route en bovendien doodlopend: de weg houdt op bij een meer. Met je fiets kun je daar verder met een oude stoomboot naar Queenstown, maar met de auto niet. Dat betekent onderweg dus ook nog eens nauwelijks verkeer! Hoera!

En alsof het zo is uitgekiend, ligt er precies halverwege een DOC-camping. Deze campings van het Department of Conservation zijn meestal fantastisch gelegen en erg rustig, maar dit keer weten we een nog beter plekje! Dankzij onze gids/buschauffeur uit Milford Sound weten we namelijk dat er een hut is, zo'n tien kilometer voorbij deze camping. Helemaal voor onszelf alleen...

De hut blijkt ook nog eens gerenoveerd te zijn in januari van dit jaar... Dat betekent een houten vloer in plaats van een aarden vloer, een niet-lek dak en behoorlijk winddichte wanden. En er is drinkwater vlakbij.

Maar het belangrijkste is natuurlijk dat het uitzicht hetzelfde is gebleven als voorheen: onvergetelijk mooi!

We zitten de hele avond in de zon voor ons hutje, het enige wat we horen is het geloei van de koeien in de vallei en het gekwetter van wat vogeltjes...

De volgende dag fietsen we verder door dit prachtige stukje wereld. We zien Gitti weer, ons Duitse vriendinnetje dat we al wekenlang geregeld tegenkomen.

Ook leuk aan zo'n ripioweg is dat er niet altijd bruggetjes zijn. Dus trekken we onze sandalen aan en doorwaden we de riviertjes te voet.

en aan het einde wacht ons opnieuw een verbluffend mooi uitzicht...

Milford Sound

2010-02-16T19:00:00.000-08:00

We fietsen verder naar het noordwesten en komen al peddelende in Fiordland aan. De naam spreekt voor zich. Twee van de fjorden zijn via een weg bereikbaar. De eerste is Doubtful Sound, de tweede en meest bekende is Milford Sound. Om onze beentjes een dagje rust te gunnen en onze tijd nog wat efficienter te benutten, doen we gemakkelijk en boeken een bus naar Milford Sound. De 120 km leggen we dus lekker achteroverleunend uit. De buschauffeur is een doorgewinterde outdoorgids en vertelt honderduit. Onderweg stoppen we bovendien bij alle bezienswaardigheden. Erg handig dus, zo'n dagje. En als we ook nog eens geluk hebben met een blauwe wolkenhemel boven het fjord, zijn we helemaal blij!

Overigens zijn we niet de enigen vandaag die het fjord bezoeken. Met alle kajaks, helicopters, vliegtuigen en gewone boten zijn wij volkomen de tel kwijtgeraakt!

Zeeleeuwen, dolfijnen en pinguins

2010-02-06T14:44:00.000-08:00

Het zuidelijkste stuk van het Zuidereiland is een prachtig gebied vol baaien, strandjes, fantastische uitzichten en zeldzaam zeeleven. We fietsen zoveel mogelijk langs de kustlijn, wat natuurlijk betekent dat we ons suf klimmen en dat we veel dirtroads rijden. Niet heel efficient, maar wel heel, heel erg mooi!

Onderweg komen we door stukken regenwoud

en Ube wordt helemaal enthousiast van de 'swell' die binnenkomt! Het surfbloed begint te borrelen...

Een van onze eerste bestemmingen is 'Nugget Point'. Hier staat een uiterst nuttige vuurtoren mooi te wezen.

Onderaan de kliffen zien we tientallen zeehondjes zonnen. Erg grappig is dat ze hun eigen 'zwembadje' hebben gevonden met lekker warm water en zonder gevaarlijke haaien. Je ziet ze genieten terwijl ze rondspetteren en met elkaar aan het spelen zijn. Het lijkt wel een middagje in het zwembad van Sas van Gent...

Een paar honderd meter verderop zien we de zeldzaamste pinguins van de wereld: de 'yellow-eyed-pinguin'. Ze broeden aan deze kust en anders dan andere pinguins doen ze dat niet in grote groepen. De yellow-eyed houdt blijkbaar erg van privacy. Met zo'n 6, 7 broedparen per baai zitten ze op een redelijke afstand van elkaar. Het schijnt zelfs dat ze nieuwkomers wegwerken met de zittende broedparen omdat het ze anders te druk wordt... Tegen de avond komen ze aan land. Ze hebben dan de hele dag gevist en dan wordt het tijd om hun jongen te voeren. Het is erg grappig om ze te zien landen: ze kunnen namelijk een stuk beter zwemmen dan lopen. Desondanks bouwen ze hun nesten soms tot 2 km landinwaarts!

De volgende dag fietsen we verder in de richting van Curio Bay. Collega-fietser Onno heeft ons verteld hoe mooi deze baai is en wij geloven hem graag. Onderweg wandelen we nog een stukje aan de verlaten stranden

en tilt Ube een stukje zeewier op. Dat is hier van een iets ander formaat dan de 'klappertjes' in Dishoek!

Curio Bay blijkt inderdaad een magische plek... De camping bevindt zich op een klifje tussen twee baaien. In de ene baai zien we opnieuw onze pinguinvriendjes die ook hier hun jongen groot brengen.

In de andere baai, waarop we uitzicht hebben vanuit onze tent, zien we de vinnetjes van de meest zeldzame dolfijntjes (Hector-dolfijntjes) van de wereld door de baai heen dartelen. We hebben er een paar foto's van gemaakt, maar meer dan een vinnetje in de verte is er niet te zien, dus die hebben we hier maar niet neergezet. Waar we jullie wel een plezier mee kunnen doen, is met een eindeloze serie foto's van zeeleeuwen. Die zwemmen en spelen ook in de baai en aan het strand.

Sterker nog: ze wandelen dwars over de camping en doen dan siesta naast je tent! We hebben hier een erg leuk filmpje van, maar uploaden lukt niet in het internetcafe waar we nu zitten. We proberen het de volgende keer weer; even checken dus!

Het is echt fantastisch om in zo'n mooie omgeving te genieten van zoveel mooie dieren! Om de haverklap zien we een pinguin, een zeeleeuw of een stelletje dolfijnen voorbij komen. En dan besluiten we om een surfboardje te huren (Nicole inclusief les). Een geniale zet. Want al gauw zwemmen de Hector-dolfijntjes om en onder haar board heen... Zeeleeuwen komen ook even nieuwsgierig een kijkje nemen maar besluiten dan dat het bij de jongens (Ube en Marnix uit Zierikzee die hier ook kwam aangefietst en met wie we hier deze geweldige dagen doorbrengen) veel leuker is. De zeeleeuwen circelen anderhalf uur om de boards van Ube en Marnix heen, surfen achter hen aan en liggen in de weg als ze een golf willen pakken... Een ongelooflijke ervaring op een ongelooflijke plek!!!

Met de echte trein

2010-01-24T19:50:00.000-08:00

Omdat we zoveel lol hebben beleefd aan de RailTrail, besluiten we om 'm in stijl af te maken. Per trein! Over het laatste traject rijdt het oude treintje namelijk nog, twee keer per dag in de zomer. Dus fietsen we naar het piepkleine stationnetje Pukerangi (geen koffie, dus die zetten we gewoon zelf)

waar inderdaad volgens schema de trein om 11.35 binnenloopt en onze fietsen aan boord worden gehesen.

We parkeren onszelf op het balkonnetje (waar kan dat nog, op een balkonnetje in de trein?)

en hebben dikke pret onderweg.

Net als op de fiets, maar dan makkelijker!

En als we na twee uur aankomen op het prachtige station van Dunedin

is ook voor ons een tijdperkje afgesloten!

Otago Railtrail - deel 1

2010-01-24T19:45:00.000-08:00

In onze pogingen om alle drukke wegen te vermijden, komen we de Otago Railtrail op het spoor. Een afgedankt spoorlijntje is omgetoverd tot een autoloze fietsroute, dat klinkt ons als muziek in de oren! De route blijkt ook nog door een gebied te gaan waar je anders misschien niet zo snel zou komen, dus dat is helemaal mooi meegenomen. We vinden een aardige Schotse familie bereid om ons een lift te geven over de drukke wegen en dan beginnen we in het rustige Clyde aan de circa 150 kilometer lange route.

Otago is een gebied met een landelijk klimaat en verschillende lage bergketens en vlaktes. Dankzij deze fietsroute maken we er op de mooist mogelijke manier kennis mee: dwars door alle landschappen heen, ver van alle verkeer en mogelijke drukte.

We volgen de oude treinroute en dat geeft onderweg het grappige gevoel dat we zelf een treintje zijn. We fietsen tussen uitgehakte rotsen door,

door pikdonkere tunnels,

we gaan over bruggetjes waar soms ook de 'echte' trein nog overheen kan rijden,

en zien onderweg allerlei leuke dingen. Dankzij de Otago RailTrail is er namelijk heel veel bezienswaardigs behouden gebleven langs deze route. Het oudste en kleinste nog in bedrijf zijnde postkantoortje van Nieuw-Zeeland, bijvoorbeeld.

En het oudste, nog in bedrijf zijnde winkeltje van Nieuw-Zeeland (open sinds 1902, de geschiedenis gaat hier niet zo heel ver terug!).

We passeren oude stationnetjes waar de tijd stil heeft gestaan

of waar we de onderweg gemaakte vrienden weer tegenkomen.

We bezoeken de boerderij en werkplaats van Ernest Hayes (wie kent 'm niet?),

die de draadspanner uitvond en daar fortuin mee maakte.

We raken onder de indruk van de marketingkwaliteiten van deze familie,

want al in 1911 vertrok hij per motorfiets op zakenreis naar het Noordereiland met een aantal demonstratie-exemplaren achterop. Het resultaat: enkele jaren later bediende het bedrijf een wereldwijde markt...

We passeren de 45e breedtegraad (waarmee we even ver van de evenaar als van de Zuidpool afzitten, maar we kunnen jullie uit zeer betrouwbare bron vermelden dat we van die evenaar erg weinig en van die Zuidpool erg veel merken hier),

bekijken een oude goudmijn (de familie die er nu zijn schapen heeft lopen, woont er dus letterlijk bovenop!)

en Ube plukt een appeltje. Dat is niet illegaal, hoewel dat wel zo lijkt. Overal op de informatieborden langs de route worden we namelijk aangemoedigd om het fruit te proeven dat hier groeit dankzij de pitten en klokhuizen die vroeger door de treinreizigers uit het raam werden gegooid... Helaas waren het nog zure appeltjes waar we doorheen moesten bijten!

En heel belangrijk: we halen op elk stationnetje een stempel. Vergelijk het maar met de Elfstedentocht.

En qua Elfstedentocht: ook hier af en toe een 'wakje':

En zo bereiken we na 150 km het eindpunt van deze 'vakantie in een vakantie'. Dit was echt heel, heel erg leuk!

Mount Cook Nationaal Park

2010-01-24T19:40:00.000-08:00

In het Nationaal Park wandelen we een paar dagen rond. Om ons heen gletschers en besneeuwde bergtoppen.

Via hangbruggetjes en gewone bruggetjes

lopen we naar gletschermeren

en steeds is er dat verbluffende uitzicht op die prachtige berg...

Als we na een paar dagen dan toch eindelijk maar terugfietsen (we hebben al een week geen warme douche gezien, al onze kleren zijn smerig en we leven al dagen op pasta-met-tevredenheid en brood+bonen), doen we dat zo ongeveer achterstevoren. Te mooi om waar te zijn, dit stukje wereld...

Naar Mount Cook - deel 2

2010-01-24T19:36:00.000-08:00

De volgende dag fietsen we om het meer heen. Want Mount Cook is dan weliswaar al te zien, de berg en het bijbehorende Nationale Park bevinden zich toch echt nog aan de andere kant van het meer. Maar de route blijft oogverblindend en het weer zit mee; we zien de besneeuwde toppen steeds tussen de wolkenpartijen door.

We trappen langzaam maar zeker steeds dichter naar de bergen toe. Het meer verandert in een vallei waar verschillende berg- en gletscherriviertjes naar beneden rollen. We voelen ons nietige mensjes, als je goed kijkt zie je waarom!

En omdat we zo'n beetje om de meter een nieuwe foto maken, doen we er ook lekker lang over. Goed zo, zo kunnen we mooi lang genieten van al dit moois!

Maar uiteindelijk bereiken we dan toch het Nationaal Park

dat nog meer verrassingen voor ons in petto heeft. Want om de bocht verschijnt opeens een prachtige gletscherwand.

's Avonds zetten we ons tentje onder deze gletscher op en als we twee minuten lopen, is ook Mount Cook weer van de partij.

Naar Mount Cook - deel 1

2010-01-24T19:34:00.000-08:00

Een van de highlights hier is de hoogste berg van het Zuidereiland: Mount Cook. Die ligt hemelsbreed een kilometer of 50 verderop naar het westen aan het volgende meer. Dus fietsen we van Lake Tekapo naar Lake Pukaki. Omdat we de ons veel te gevaarlijke Highway 8 graag willen vermijden, zoeken we goed op de kaart en ontdekken we een dirtroad die ons de juiste kant op zou moeten kunnen brengen. Het blijkt een schot in de roos! Een prachtige route, niet eens langer dan de hoofdweg, ook nog vlakker en super, supermooi.

Al vanaf de eerste meters hebben we ongekende uitzichten over de enorme vlakte. In de verte zien we bergketens, om ons heen weilanden vol herten, runderen en schapen. En dan opeens, geheel onverwacht, verschijnen de besneeuwde toppen van de Zuidelijke Alpen voor ons in beeld. We schrikken er bijna van!

Vanaf dit moment zijn de uitzichten werkelijk nog adembenemender en na elk heuveltje kijken we vol spanning of we al iets kunnen zien van het meer. Of van Mount Cook...

Dit is Genieten met een hoofdletter G!

Na nog een heuveltje komt dan ook Lake Pukaki uiteindelijk in beeld

en tot onze verrassing ook een bekende camper! Onze lift van gisteren blijkt ook deze sluiproute genomen te hebben!

Ook Mount Cook heeft een goede bui en laat zich uiteindelijk aan ons zien. Niet vanzelfsprekend: er kunnen dagenlang wolken omheen hangen...

En je ziet het niet op de foto hieronder, maar vanaf ons kampeerplekje die avond blijft Mount Cook de hele avond in ons beeld!

Een heel nieuw eiland

2010-01-24T19:31:00.000-08:00

Na ons rondje Tasmanie vliegen we naar Christchurch om een heel nieuw eiland te gaan ontdekken. We beginnen natuurlijk met het stadje zelf.

We ontdekken hier niet heel veel spannends, maar het is groot en leuk genoeg om een gezellige dag door te brengen en onze voorraden aan te vullen. Na veel dagen met pasta kunnen we onze Bourgondische genen hier in elk geval weer tijdelijk gerust stellen en tot ons grote plezier ook onze culturele, want we worden vergast op een daverend straatoptreden van een groep Maori's.

Van Christchurch fietsen we naar onze eerste bestemming: Lake Tekapo. Voorlopig is het nog allemaal netjes vlak. In Tasmanie maakten we fors meer hoogtemeters, maar ons hoor je niet klagen! Bovendien hebben we serieuze mazzel, want de altijd-waaiende westenwind heeft een paar dagen vrijaf genomen en hoe zachtjes ook, het waait nu oost!!! De kiwi's spreken er schande van, zoals het weer hier van slag is, maar wij blazen rustigjesaan de goede kant op. Ook hier weer prachtige kampeerplekken, zoals deze bij de Rakaia Gorge.

Maar niet alles zit mee... Het verkeer is hier echt verschrikkelijk. We moeten een stuk over Highway 8. Het is er niet eens echt druk, maar de kiwi's rijden als volstrekte idioten als ze een fietser zien. Zolang er verder niemand op de weg is, gaat het wel. Dan gaan de meesten braaf naar de andere weghelft of doen ze toch een aanzet daartoe. De problemen ontstaat als er tegemoetkomend verkeer is. Blijkbaar hebben ze allemaal uiterst urgente afspraken of een bevallende vrouw op de achterbank, want ze wachten geen nanoseconde achter je en halen niet eens hun voet van het gaspedaal. Ze douwen hun auto gewoon tussen ons en de tegenligger in. Tsjakkaaa... Na drie levensgevaarlijke situaties in een uur (waarvan twee voor die tegenliggers, die we met de handen vertwijfeld naar hun haar zagen grijpen), houden we het in Fairlie voor gezien. We willen graag genieten en vooral ook veilig weer naar huis straks. Dit vraagt dus om alternatieve maatregelen. Niet lang daarna neemt een ontzettend sympathiek Engels echtpaar ons mee in hun camper. Veilig naar Lake Tekapo!

Dat is een prachtig gletschermeer en het uitzicht vanaf ons kampeerplekje laat ons we de geleden stress gauw weer vergeten!

Regenwoud

2010-01-07T16:55:00.001-08:00

Na NP Cradle Mountain gaan we naar de Nationale Parken Lake Saint Claire en Mount Field. Al deze parken maken deel uit van een enorm gematigd regenwoudgebied dat een groot deel van het zuidwesten van Tasmanie beslaat. Het overgrote deel, in totaal maar liefst 20% van het Tasmaanse eiland, is door de Australiers tot Nationaal Park en door de Unesco tot werelderfgoed benoemd. Daarin fietsen en wandelen is dus een lust voor het oog!

We zien heel veel 'varenboompjes', die alleen hier in Tasmanie voorkomen. Dat geldt overigens voor heel veel vegetatie hier. De biodiversiteit in deze wouden is echt gigantisch, daarnaast (daardoor?) barst het er van het wild en van de vogels.

De bomen groeien hier bijna letterlijk tot aan de hemel! Sommige eucalyptusbomen worden bijna 100 meter hoog en zijn daarmee na de redwoods in Californie de tweede hoogste bomen ter wereld.

En behalve hoog zijn ze ook dik.

Ongelooflijk genoeg zijn lang niet al deze woudreuzen verzekerd van een zorgeloze toekomst. Zodra je voet zet buiten de parken rijden logtrucks af en aan... Dagelijks zou een oppervlakte van meer dan 40 voetbalvelden worden gekapt. En dat op een eiland dat de grootte heeft van Nederland.

En het verhaal doet de rondte dat er niet eens hardhouten terrastafelsetjes van worden gemaakt, maar dat ze worden verwerkt tot... houtchips voor papier. Die worden dan -ook nog eens onder de kostprijs!- verkocht aan Japan. Tsja... De chips hieronder leken in elk geval van min of meer verantwoord productiebos afkomstig te zijn, maar ja, op de plek van dat productiebos was ook ooit een pracht van een regenwoud! En productiebos is erg eenzijdig qua vegetatie, donker en biedt nauwelijks leefruimte aan flora en fauna.

In de vallei van de Styx-rivier hebben actievoerders tentenkampen gebouwd en wonen ze op platforms hoog in de bomen. In Amerika zijn ze door deze vorm van actievoeren uiteindelijk tot inkeer gekomen, met een beetje geluk begrijpen ze het in Australie binnenkort ook. Of het genoeg is om ze te redden? Hoop het met ons mee! Of draag zelf je steentje bij:

Word lid van het Wereldnatuurfonds of andere organisaties die het regenwoud wereldwijd helpen beschermen.
Koop echt, echt, echt alleen FSC-hout en FSC-papier.
Wees zuinig met papier.

Cradle Mountain

2009-12-27T16:44:00.000-08:00

Een van de hoogtepunten hier in Tasmanie is Nationaal Park Cradle Mountain. Daarom nemen we hier de tijd voor een prachtige tweedaagse hike. Het park is genoemd naar de vorm van de berg, die duidelijk de vorm van een wieg heeft.

We volgen eerst een trail langs het Dove Lake, dat in de luwte ligt en waar de vegetatie wel subtropisch lijkt!

en klimmen dan langs de berg omhoog.

De route is echt supermooi.

Na een uur of vijf stevig doorlopen komen we bij de hut aan.

Hier brengen we een erg gezellige avond door met de Engelse John die hier een paar dagen vakantie viert en de Duitse Sarah en Sandra. We vergelijken 's avonds de pasta's (wij verliezen met alleen ui en knoflook...) en John is zo aardig om zijn Johnny Walker met ons te delen.

De terugweg de volgende dag is al even mooi...

We genieten, maar dat zal jullie inmiddels duidelijk zijn!

Gastvrijheid

2009-12-27T16:21:00.001-08:00

We nemen de bus vanuit Bicheno terug naar Devonport om van daaruit de westkust te verkennen. Eerst klimmen we een kilometer of twintig naar het dorpje Kindred, waar we ons nogal onverwacht melden bij de familie Wolfert. Niet dat we elkaar persoonlijk kennen, maar zij woonden naast de boerderij van vrienden van de moeder van Nicole, dus...

De familie heeft een jaar of tien geleden een oogverblindende locatie gevonden voor hun nieuwe boerderij. Aan de ene kant zicht op Cradle Mountain,

aan de andere op de zee.

We zetten ons tentje op in de tuin

en genieten van een avond emigratie-verhalen in ouderwets Zeeuws-Vlaams.

(vlnr: Joeri, Naomi, Natalie, Johan. Onderin: de zweedse studente Marlin).

De volgende dag wacht ons nog meer gastvrijheid. Als we aan het eind van de middag een kilometer of twintig voor Nationaal Park Cradle Mountain fietsen, stopt er een auto langs de weg. Een man en drie kindertjes stappen uit. Of we naar het Nationaal Park gaan, vraagt de man. Da's nog een kilometer of twintig, dertig verder klimmen, zegt hij. Dat ga je niet halen, voor donker. Waarom gaan jullie niet meer naar ons huis, vraagt de man. We gaan graag op zijn uitnodiging in! Dus genieten we even later van onze eigen 'cabin',

midden in de bossen, omringd door walibi's en kangoeroes. We koken in onze houtkachel

en voelen ons hier echt thuis!

De kust

2009-12-27T16:02:00.001-08:00

's Avonds kijken we in Bicheno naar de kleine 'fairy pinguins', die alleen aan land komen als het donker is. De foto's daarvan zien er dus niet heel strak uit, maar gelukkig hebben ze ook dit prachtige verkeersbord neergezet.

De oostkust van Tasmanie is prachtig. Eindeloos veel azuurblauwe baaien, omringd door bos en heuvels.

Soms zijn die heuvels wel een beetje steil...

... maar het uitzicht loont dan altijd weer ruimschoots de moeite!

Toeristisch hoogtepunt is 'Wineglassbay' op het schiereiland van Nationaal Park Frechinet.

maar ook de rest van het park is prachtig. We maken hier een mooie hike en zien voor het eerst de grappige 'grasboom'.

Allemaal beestjes II

2009-12-27T15:16:00.000-08:00

In Bicheno gaan we naar NatureWorld, een kleine maar erg leuke dierentuin vol Tasmaanse beestjes. En omdat we de meeste Tasmaanse dieren tot nog toe alleen maar als roadkill langs de weg hebben zien liggen, grijpen we deze kans op kennismaking met levende exemplaren met beide handen aan.

Eerst maken we kennis met de erg tamme kangoeroes (zien jullie het kleintje in de buidel???)

en de wombat,

maar highlight hier is natuurlijk de Tasmaanse Duivel.

Een keer per dag is het voedertijd en mogen we de dieren zelfs aaien. Dat lijkt natuurlijk niet zo diervriendelijk, maar deze beestjes zijn hier geboren en gewend aan mensen. Stress hebben ze er dus niet van en de educatieve waarde is groot. Want ook hier geldt: je beschermt pas iets als je het hebt leren kennen en waarderen. Wombats en Tasmaanse Duivels aaien in de zoo dient dus wel degelijk een hoger doel...

De vader van deze kleintjes krijgt even later een verse hap vlees. Niet iets waar je te dicht bij wilt zijn, want de kaakkracht van deze lieverdjes is maar liefst vier keer die van een hond!

Naast de Duiveltjes is er nog veel meer moois te zien, waaronder deze prachtige arend die met een gebroken vleugel in het woud is aangetroffen en die nu hier mag wonen

en een eindeloze hoeveelheid tigersnakes...

Tassie

2009-12-17T16:02:00.001-08:00

En dan vertrekken we naar Tassie, zoals de Australiers Tasmanie noemen. Met de boot, zodat we Melbourne langzaam in de avondschemering en regenwolken zien verdwijnen.

De boottocht verloopt niet geheel vlekkeloos, omdat de mevrouw die in de slaapstoel achter Ube zit serieus zeeziek is. Jakkie! Maar als we 's ochtends aankomen en de zon schijnt en de fruithond (variant op drugshond) geen gevaarlijke verse banaantjes of sinaasappeltjes in onze bagage aantreft waar een fruitvlieg in verstopt zou kunnen zitten, is ze gauw vergeten.

Tassie is een prachtig eiland. De afgelopen week hebben we het noordoosten befietst. Dat lijkt een goede beslissing, omdat we in elk geval supermooi weer hebben gehad en omdat het westelijke deel een stuk bergachtiger zou moeten zijn dan het oostelijke stuk. De beentjes, nog volstrekt ongetraind, kunnen zo dus op het gemak een beetje wennen. Het is inderdaad nog aardig vlak, maar daarom niet minder mooi. Prachtige uitgestrekte velden vol overheerlijke koeien

en schapen,

hier en daar rivieren en meertjes,

en fantastische kampeerplekken. Die kampeerplekken, dat kunnen betaalde campings zijn met complete 'campkitchens' (inclusief gasbarbecue, waterkoker, afdak, afwasmiddel, ga zo maar door...) of door de overheid aangewezen plekken in the middle of nowhere waar je je tent officieel mag opslaan. Daar zijn soms in het geheel geen voorzieningen, zoals hier op een van de mooiste kampeerplekken die we ooit hebben gezien aan de Bay of Fires. Geen toilet, geen douche, zelfs geen drinkwater...

Als een kampeerplek te spartaans of te duur mocht zijn, fiets je gewoon naar het dichtsbijzijnde dorp. Elk dorp heeft een afdak met daaronder een meestal gratis te gebruiken gasbarbecue, toiletten en een kampeerveldje voor noodgevallen. Dit soort gratis overnachtingsmogelijkheden en faciliteiten trekt een groot aantal wereldfietsers en vakantiefietsers aan, de een met een nog uitdagender budget dan de andere. Wij zijn echt de rijke stinkerds hier onder de fietsers, omdat we zonder met onze ogen te knipperen 20 AUS (pakweg 13 euro) neertellen voor een nacht camping met douche...

Inmiddels zijn we in Bicheno neergestreken. Onze benen genieten van een welverdiende vrije dag. Vanmiddag gaan we de dierentuin hier bekijken: waarschijnlijk de enige mogelijkheid om de behoorlijk zeldzame, schuwe en ontzettend lelijke Tasmanian Devil te kunnen zien. En vanavond zouden we hier pinguins moeten kunnen zien als ze na een dag jagen in de zee terug komen aan land. De volgende keer dat we in de buurt komen van een internetcafe zullen we jullie dus weer blij kunnen maken met foto's van nog meer beestjes!

En voor al die mensen die zo graag willen ruilen met de koala: elk voordeel heeft natuurlijk ook een nadeel. In heel droge zomers zit er zo weinig vocht in de blaadjes van de eucalyptus, dat de koala vocht tekort komt. En omdat 'ie blijkbaar geen dorstprikkel krijgt, komt het niet in zijn dronken hoofd op om zijn boom uit te klimmen, 3 meter naar de naastgelegen rivier te lopen en te drinken. Het gevolg: plof. Koala valt uit boom. Einde oefening. Dan weten jullie dat!

Allemaal beestjes...

2009-12-08T19:32:00.001-08:00

Maar hoe leuk en relaxed Melbourne ook is, we hebben op een of andere manier meer aandacht voor het buitenleven hier. Onze camping ligt in een van de mooiste buitenwijken van de stad en grenst aan een nationaal park. En dankzij Dean, de parkmanager (links),

zien we in die paar dagen dat we hier zijn zo'n beetje alle Australische dieren die je gezien moet hebben... Voor onze eerste trip stuurt hij ons een park in waar we tegen zonsondergang hele kolonies kangoeroes rond zien hopsen.

De tweede excursie gaat naar NP Warrandyte, waar we ongelooflijk veel geluk hebben omdat we maar liefst drie koala's zien, die precies op het moment dat wij langslopen in een nieuwe boom klimmen.

Koala's slapen namelijk twintig uur per etmaal

omdat ze de hele dag door stomdronken zijn van de eucalyptusolie die weer in de blaadjes zit die ze eten.

Daarin zijn ze extreem selectief: er is maar een soort eucalyptus die de goedkeuring van de beertjes weg kan dragen... En omdat ze dus behoorlijk in de olie zijn, zijn ze niet heel beweeglijk; het kan uren duren voor je er eentje ziet bewegen. Blijkbaar hadden ze even hun activiteitenuurtje. We hebben ze zelfs zien 'springen' van de ene tak op de andere, al moet je je daar gezien hun toestand geen olympische dingen bij voorstellen.

Vervolgens stuurde Dean ons op een zonnige ochtend de bush in om slangen te spotten. 'Def sure you'll see some tigers!' Dat zijn geen tijgers, maar tijgerslangen. Zo dodelijk als maar zijn kan: als je bent gebeten moet je onmiddellijk een drukverband aanleggen om te voorkomen dat het gif zich verspreidt en dan heb je precies twee uur de tijd om in het ziekenhuis terecht te komen. Redelijk voorzichtig lopend volgden we de aanwijzingen van Dean en jawel hoor: na een half uurtje zoeken vonden we dit woeste exemplaar, zich opwarmend in de zon voor een volgende jacht.

Dan nog als toetje een zeer zwangere hagedis, gelukkig is deze niet dodelijk en gelukkig zijn ze dus niet altijd zo dik.

En na gedane zoektochten is het goed rusten, maar ook op vijf meter van onze tent komen we hier van alles tegen, zoals deze possum

en de tientallen parkieten, die ons elke ochtend tegen zonsopgang wakker schreeuwen...

of een prachtige witte kaketoe.

Mellow Melbourne

2009-12-08T19:01:00.001-08:00

Daar zijn we dan! De winter achter ons gelaten, de zomer tegemoet. En zomer is het hier... Ergens rond de 25 graden, blauwe luchten, ons hoor je niet klagen. Dat gaat straks in Tasmanie anders worden, maar dat is straks pas... Voorlopig genieten we in en om Melbourne van het zonnetje.

Alles wat ze je thuis vertellen over Melbourne is waar. Een heerlijke 'mellow' stad, heel veel groen en uitgestrekte buitenwijken. Het centrum zelf beslaat nauwelijks een vierkante kilometer, maar daarop vind je dan ook alles wat een miljoenenstad nodig heeft: skyscrapers, metro, tram, honderden winkels en winkeltjes, honderden eettentjes en uiteraard mensen in alle kleuren, maten en leeftijden.

Dat allemaal tesamen maakt Melbourne zo op het eerste gezicht een heel stuk hipper en hotter dan, sorry jongens, Rotterdam of Amsterdam. Ubercoole loungebarretjes, sushi-to-go, chillende mensen onder palmbomen, neonverlichte en futuristisch vormgegeven cultuurmusea... Als we niet oppassen, zijn we straks in Europa echt helemaal uit.

In de tussentijd blijft hier ook volop aandacht voor ouderwetse tafereeltjes

en mail ons gerust je verlanglijstje voor kerst, wij doen 'm hier graag voor je op de post!

Meewind naar huis!

2008-07-03T01:42:00.000-07:00

En zo komen we uiteindelijk aan bij onze laatste hindernis: de Pyreneeën. Maar na alle bergen die we de afgelopen maanden hebben bedongen, blijkt de Roelantpas weinig meer dan een bescheiden heuveltje!

De afdaling naar Frankrijk toe is echter spectaculair: 20 kilometer haarspelden, prachtig uitzicht en een zonnetje op de bol.

De dagen erna fietsen we langzaam maar zeker Frankrijk door

maar ook noordelijker komen we nog steeds pelegrino's tegen, waarvan deze wel de meest kleurrijke is.

Het wordt vlakker en we vergeten foto's te maken. Dit is immers al bijna 'thuis'. De laatste dagen helpt de wind ons een handje en onze allerlaatste fietsdag blaast 'ie ons vooruit van Calais naar het 170 kilometer verderop gelegen Oostburg, waar de familie van Nicole ons verwelkomt. We zijn thuis!

Complot!

2008-05-30T08:22:00.000-07:00

Uiteindelijk bleken ze zo´n beetje allemaal in het complot te zitten... De moeder en zus van Nicole, die op onopvallende wijze de precieze route hadden achterhaald. ¨Zeg, mogen we nog eens weten waar jullie precies zitten? In Chili konden we jullie veel beter volgen dan nu!¨ Achiel, die onopvallende smsjes verstuurde. ¨Jullie blijven zeker ´t hele weekend in Santiago?¨ En: ¨Hoe rijden jullie precies? Toch wel over de oude camino?¨ En Els, die smste over de aanstaande bevalling van de hoogzwangere Astrid. ¨We zitten nu in het ziekenhuis, het ziet er naar uit dat het elk moment kan gebeuren. Houd je mobiel bij de hand, ik bel je morgenochtend!¨. Maar toen we de volgende ochtend tegen half elf nog geen bericht hadden en het opnieuw begon te regenen, werd de mobiel toch maar droog ergens onderin een tas verpakt. En er uren later pas weer uitgehaald. Om het meteen berichtjes te laten regenen... ¨Waar zitten jullie precies? Wil jullie uitnodigen voor een biertje¨, aldus Achiel. ¨Neem onmiddellijk contact op met Achiel, hij heeft een verrassing voor jullie¨, aldus Els. Dus meteen gebeld. En zo zaten we een krap uur later in de peña. Aan de wijn en de tapas. Met Achiel, dat hadden we al gedacht. Maar niet alleen met Achiel...

Van links naar rechts: Antoine, Ube, Achiel, Nicole EN DE VADER VAN NICOLE!!!!

Jongens, wát een verrassing! Jullie zijn met recht De Drie Musketiers! Duizend maal dank!!!!! Op champagne kun je trouwens best goed fietsen, bleek de volgende dag!

Die volgende dag begon natuurlijk met een rondje Lugo

en vervolgde met het maken van deze nu al legendarische foto van de Pelegrino´s samen met Sint André.

Alle deelnemers aan dit complot: bedankt, bedankt, bedankt!!!

Onderweg

2008-05-29T08:22:00.000-07:00

Sociaal weer helemaal geüpdated vertrokken we richting Pamplona. Onderweg kwamen we, gedurende twee hele weken, welgeteld vier toeristen tegen. De eerste twee waren Adriaan en Sandra

die een stukje noordwaarts afweken van hun route naar de Portugese surfstranden om ons een dagje gezelschap te houden. De andere twee zaten in een Belgische camper. Wat zegt dat over ons??? Oké, het is geen mooi weer. Op zijn minst gezegd. Het regent nogal een keer, hoewel we aardig tussen de buien door weten te laveren.

En het is koud, we lazen al acht graden op de borden van de apotheek. En soms hagelt het zelfs en dan blijft die hagel de hele ochtend liggen.

Maar jongens, het is hier MOOI!!! We klimmen in Cantabrië over passen

hijgen bovenaan uit

en genieten daarna van de uitzichten en de afdalingen.

We zien verwijzingen naar Chili

en naar Bolivia, want ook hier winnen (wonnen?) ze zout.

Onderweg proberen we de -gelukkig voor ons meestal al dode slangen- te omzeilen

en spelen we treintje op een oud stuk spoorweg, omgebouwd tot fietspad. Wie de wagon speelt, hoeft niet te trappen, toch? De tunnel is ingenieus verlicht: steeds als je een stuk verder bent, treedt via een sensor de verlichting in werking!

Maar wie denkt dat dat allemaal zonder energie kan, heeft ´t mis! Ook wij moeten af en toe tanken, al is het dan ietsjes minder dan de auto´s...

Bewierookt

2008-05-17T04:29:00.001-07:00

En zo bereikten we, na 800 km, natgeregend Santiago.

Om daar de dagelijkse pelgrimsmis van 12 uur bij te wonen. En bewierookt te worden, waarmee we geluk hadden. Het zilveren wierookvat in Santiago is namelijk een bezienswaardigheid op zich. Het dateert uit de 12e eeuw, weegt ruim vijftig kilo en hangt aan een scheepstros van een pols dik. Een speciaal getraind groepje misdienaars laat het ding heel voorzichtig zakken tot een meter boven de grond en dan kan het spektakel beginnen. Langzaam brengen ze het vat op gang, tot het heen en weer slingert met een vaart van 68 km per uur. Het heeft dan een uitslag van ruim 40 meter en bereikt een hoek van 82 graden, zodat het net een halve meter onder het plafond blijft.

Het meest imponerende zicht heb je als je eronder zit, in de noord- of zuidhoek. Maar gezien het feit dat het vat wel eens heeft losgelaten -ergens in de 17e eeuw en in de 18e nog een keer- vinden we het niet heel erg dat we daar niet zitten.

De sfeer in de kathedraal is heel bijzonder: 80% van de aanwezigen draagt outdoorkleding en bergschoenen en loopt rond met een dikke grijns: doel bereikt, tocht volbracht, ervaring opgedaan. Overal liggen rugzakken, staan wandelstokken en vrijwel iedereen heeft zichtbaar spierpijn. Wij ook!!! Inmiddels komen onze beentjes weer een beetje bij. Dat moet ook, want voor de komende drie weken staan achtereenvolgens de bergen van Galicië, Cantabrië, Baskenland en Pyreneeën op het programma. Hopelijk in iets beter weer!

De vuelta

2008-05-13T07:52:00.000-07:00

Na vier maanden prachtig weer fietsen we eindelijk in de regen! Terwijl jullie allemaal lekker op het strand liggen, zwoegen wij hier in weer en wind de berg op. Het is afzien. Om het nog een beetje draaglijk te maken, nemen we dan maar elke avond een hotelletje. Niet dat we hier zouden kúnnen kamperen, of het moest wild zijn, want het aantal Spaanse campings is wel heel erg dun gezaaid. Daardoor liggen ze meestal nét een berg te ver. Dus laven we ons ´s avonds aan een wijntje aan de bar van het hotel, dat meestal ook de dorpskroeg is, en nemen we er een tapaatje bij. Het valt niet mee, om op bedevaart te zijn... De spaarzame momenten dat de zon wél schijnt, maken we natuurlijk meteen een fotootje. Zo kwamen we een paar dagen geleden deze ontzettend dikke gier tegen

die niet helemaal blij was met onze komst. Desondanks -of juist daarom?- circelde hij daarna

nog even een paar rondjes boven onze hoofden. Blij dat wij geen lammetjes zijn!

Behalve griezelige gieren komen we ook onschuldige bloemenveldjes tegen

en onschuldige veldkerkjes met prachtig verweerde kruizen erbij.

We zien heel veel schelpen, want we zitten immers op de Camino de Santiago

en zien we zelfs een verdwaald astronautje

tegen de muur van de kathedraal van Salamanca. Mogelijk had de restaurateur een paar jaar geleden genoeg van alle engeltjes?

Wat we ook veel tegenkomen, zijn oude dametjes. Deze hieronder was een wel heel bijzonder exemplaar. In de tijd die Ube nodig had om ver genoeg te bukken om een broodje te kopen bij de mobiele bakker, schoot deze mini-dame onder zijn arm door en marcheerde er 0,7 nanoseconden later met haar brood vandoor. Rápido!

Ze maakte daarna nog even een praatje met ons in onverstaanbaar Galicisch (Galiciaans? Galisch?). Dat Galicisch is overigens nogal frustrerend voor ons. Galiciërs zijn een soort Friezen. Zie als bewijsmateriaal de onderstaande foto´s van t-shirtjes die hier te koop zijn.

De Galiciërs spreken dus allemaal een onverstaanbaar dialect, dat meer op Portugees lijkt dan op Spaans.

Daar staan wij dan, met ons keurige cursus-Castelliaans...

Lente!

2008-05-05T07:53:00.001-07:00

Na een lange en qua tijdstip nogal onhandige terugvlucht landden we op 2 mei rond 8.00 uur ´s ochtends op Madrid Barajas. Met een dikke jetlag, omdat ´onze´ Chileense tijd nog op twee uur ´s nachts stond. Om vijf uur ´s middags hadden de stewardessen de luikjes voor de raampjes weliswaar dichtgedaan, maar toen konden we natuurlijk nog niet echt slapen. Tegen de tijd dat we wél konden slapen, werd het ontbijt geserveerd. Dus begonnen we met nul minuten slaap aan onze eerste fietsdag in Spanje. Waar we ons wel meteen thuis voelden: de automobilisten in de tunnel werden attent gemaakt op onze aanwezigheid en gevraagd voorzichtig te zijn met ons!

Even verderop voelden we ons nog meer thuis, want hier in Spanje hebben ze zowaar ook growshops! En wij maar denken dat we die alleen in Nederland hadden...

´s Avonds voelden we ons nóg meer thuis, toen de Nederlandse Gerard en Amy een heerlijke kop thee zetten voor ons. Maar hoewel het voelt als thuis, het is toch even wennen. De eerste dagen fietsen we rond in de regio Madrid, waar het ontzettend druk was op de wegen. Alle Madrilenen maakten dankbaar gebruik van het feit dat 1 mei dit jaar op donderdag viel en trokken er een lang weekend op uit. Het gevolg: superdrukke wegen en superdrukke campings.

Deze hier schijnt bovendien een van de grootste van Europa te zijn, met zo´n 1400 plaatsen, een discotheek, bewakers (zie de meneer in geel links op de foto), conferentieruimtes en zelfs een carwash! Bij aankomst in de receptie mochten we eerst een nummertje trekken, net als in het postkantoor of bij de bank... Maar elk nadeel heeft zijn voordeel: in de enorme drukte ontwaarden we zowaar collegafietsers! Een eenzame Antwerpenaar, van wie de Franse regens van de afgelopen weken teveel tol hebben geëist en die het niet meer zag zitten. En een Canadees gezinnetje, dat twee maanden in Spanje heeft rondgefietst en het duidelijk nog wel zag zitten! Vooral het meisje was ontzettend enthousiast en heeft blijkbaar enorm genoten van de rondrit.

We vinden het heerlijk om weer collega-fietsers tegen te komen. Nadat we in Bolivia afscheid hadden genomen van Björn en Martina hebben we dat echt gemist... Tot onze verrassing blijken er ook de volgende avond twee fietsende Australiërs in hetzelfde dorpshotelletje te zitten als wij. We genieten van de tapas en van elkaars gezelschap en zijn echt blij dat we weer een beetje sociaal bezig kunnen zijn hier. Maar genieten is hier niet zo heel erg moeilijk. Het is immers lente en de bermen staan vol voorjaarsbloemen, de bomen beginnen uit te botten of staan zelfs al vol in bloei

en er zitten overal ooievaars te broeden.

Het landschap is prachtig

en de steden ook. Dus blijven we min of meer per ongeluk een dagje hangen in Avila

waar de eerste gotische kathedraal van Spanje blijkt te staan.

Vandaaruit rijden we morgen verder richting Salamanca.

Schrikken

2008-05-05T03:53:00.000-07:00

En dan moeten we even slikken, omdat de volgende twee nieuwsberichtjes ons bereiken...

Chaitén
Chileense vulkaan Chaiten schiet wakker / 05 mei 2008

In het zuiden van Chili schoot de vulkaan Chaiten vrijdag onverwachts wakker. De berg spuwde as tot op 17 kilometer hoogte. 4.500 mensen die rond de vulkaan wonen, werden geëvacueerd. De kleine vulkaan lag al 2.000 jaar te sluimeren onder een gletsjer. Wetenschappers werden compleet verrast door de uitbarsting omdat zij de berg als een slapende vulkaan beschouwden. De bevolking kreeg stofmaskers om zich te beschermen tegen de wolk van as. (Bron: www.knack.be)

Kopieer om een beeld te krijgen van de uitbarsting de link hieronder: http://www.youtube.com/watch?v=T04nPlVrNmo&feature=related

We schrikken. Hier waren wij een week of zes geleden. Hier hebben Cézar en Cécilia hun pizzeria. Hier is het immens mooie maar uiterst kwetsbare Park Pumalin. Hier hebben we Rataplan achtergelaten...

Min of meer tegelijkertijd speelt zich echter nog een heel ander drama af op een plek waar we drie weken geleden waren.

Salar de Uyuni

La Paz - Bij een ongeluk met twee bussen in het zuiden van Bolivia zijn dertien passagiers omgekomen. De tourbussen botsten frontaal op elkaar en vlogen daarna in brand. Een container met diesel bovenop een van de bussen explodeerde na de botsing op Salar de Uyuni, een grote zoutvlakte zonder gemarkeerde wegen. Bij het ongeluk kwamen onder meer vijf Japanse en vijf Israëlische toeristen om het leven. (Bron: www.wereldomroep.nl)

We zijn dankbaar dat wij tot dusver veilig hebben mogen reizen...

Op naar Sint Jacob!

2008-04-25T08:49:00.000-07:00

Zo, de kogel is door de kerk. Op 1 mei vliegen we terug van Santiago naar Madrid. Van daaraf fietsen we naar huis met een omweggetje naar Santiago de Compostela. Om, zoals vriendin Esther het omschreef in een mail, de tijd te nemen om al die grenzeloze indrukken te verwerken:

Ha die Nicole en Ube,

Een plan of voornemen zou geen keurslijf moeten zijn, maar een wegwijzer. Je kunt je van alles voornemen, plannen of boeken, maar dat doe je vanuit letterlijk een andere positie. Je probeert in te schatten wat je wilt, wat een redelijke termijn is, wanneer genoeg genoeg is. Maar echt weten, doe je pas wanneer de grens voor je voeten ligt. Soms ligt die dichterbij dat je had ingeschat, soms verder weg. Soms duikt hij op omdat het tijd is, dan weer omdat het genoeg is. Soms omdat het tijd en genoeg is.

Ik denk dat jullie hebben gevonden wat je zocht: avontuur, indrukken, vriendschap, liefde, en grenzen. Letterlijke grenzen, tijdelijke grenzen, persoonlijke grenzen, grenzeloze uitzichten, grensgevallen, et cetera.

Wat een goed idee om nog even de tijd te nemen om al die grenzeloze indrukken te verwerken, door een soort after-reis te maken door een continent dat vertrouwder is en minder stress zal opleveren. Uit ervaring weet ik dat zo'n avontuur als Zuid-Amerika nog jaren doorwerkt, en wellicht je hele leven.

Wij zullen zodra het mooi weer wordt alvast een handdoekje klaar leggen in Dishoek. We verheugen ons op verhalen, samen eten en drinken en nog meer verhalen.

Kom op je gemak thuis.
XXX
Esther namens man, kinders en katten.

Van Bolivia hebben we de afgelopen twee weken genoten, al bussend van Uyuni via Potosi naar Sucre. Maar we merkten onderweg wel dat onze bolletjes vol zitten met alle indrukken van de afgelopen maanden. En Bolivia, en Peru ongetwijfeld ook, verdienen niet onze halve, maar onze onverdeelde aandacht. Daarom willen we graag terug om alle moois daar te zien. Maar dan met rugzak in plaats van met fietstassen. En dat is een andere manier van reizen, die een andere manier van voorbereiden vergt. Voor nu dus: op naar ´rustig´ Europa, waar we weer op onze fietsjes hopen te springen. Onze benen staan alvast te popelen! We houden jullie op de hoogte!

Een brug te ver...

2008-04-19T11:00:00.001-07:00

De lucht was stralend blauw en de wind blies ons zachtjes in de rug. Daar lag het niet aan... De passerende automobilisten en vrachtwagenchauffeurs lachtten ons breeduit toe en staken enthousiast de duimen omhoog. Daar lag het niet aan... We waren fit en uitgerust en hadden ontzettend zin in een stukje fietsen. Daar lag het ook niet aan...

De route Uyuni naar Potosi voert je de eerste dag van zo´n 3650 meter hoogte binnen vijftien kilometer naar een pas van 4200 meter. Op zeeniveau doen we dat fluitend. Op deze hoogte ook. Van het gebrek aan zuurstof, wel te verstaan. Hijgend als twee oude karrepaarden stoppen we om de paar pedaalslagen. Uiteindelijk stappen we af en doen we stukken lopend. Vier passen lopen, drie happen adem, vier passen lopen, drie happen adem. Bovenop de berg kijken we naar beneden. Een bergdorpje met minimale voorzieningen. Er zou een hospedaje moeten zijn, is ons beloofd. Maar in wat voor staat?

We vinden het niet erg dat er geen douche is. We vinden het niet erg om in een gammel bed te moeten slapen. We vinden het niet erg als je met al je thermokleding aan in je slaapzakje moet. Maar alles bij elkaar, elke nacht, voor de komende twee maanden? En hoe blijven we in die dorpjes gezond? Als we ´s avonds moe in zo´n dorp aankomen, kunnen we het eten daar dan eten of worden we daar ziek van? Is het water voor de koffie lang genoeg doorgekookt? Is er überhaupt een hospedaje?

We staan bovenop de berg en hijgen nog steeds. Elke inspanning voegt een extra hijg toe. Op dat moment komen we samen tot de conclusie dat dit niet te doen is. Tenminste, niet voor ons. Voor vertrek hebben we immers twee regels afgesproken. Regel 2 luidt: GENIET! En regel 2 is hier wel heel duidelijk in het geding. En als we doorfietsen misschien ook wel regel 1: BLIJF HEEL. Terug in Uyuni steekt de Amerikaanse eigenaar van pizzeria Minuteman ons een hart onder de riem: ¨Jullie hebben groot gelijk. Geloof me, negentig procent van de fietsers neemt vanaf hier de bus naar Potosi. Het is veel te hoog voor ons westerlingen. Je hart moet te hard werken, denk aan je gezondheid!¨. Waarschijnlijk heeft hij gelijk. De volgende dag voelt Nicole zich ziek van de inspanning.

Dus nemen we de bus naar Potosi en vanaf daar een taxi naar Sucre. Waar we ons beraden op nieuwe stappen. Fietsen op deze hoogte is afzien. En we willen niet afzien. We willen genieten.

Zout!

2008-04-13T14:19:00.000-07:00

Meer dan tienduizend vierkante kilometers wit, wit en nog eens wit. De Salar de Uyuni is niet voor niets het grootste zoutmeer ter wereld. Armstrong zag het vanaf de maan, was serieus onder de indruk en trok er terug op aarde direct naar toe. Ooit was de Salar een meer. Het meer droogde op, het zout restte. Het uitzicht op de Salar is verbluffend. Rondom zie je de kromming van de aarde, net zoals je die op zee ziet. In de verte zie je vaag de contouren van de bergketens die de Salar omringen. Perspectief lijkt hier afwezig, waardoor je de mafste foto´s kunt maken.

Met het zout van de Salar kun je een soort bakstenen maken. Die bakstenen vind je hier op allerlei plekken terug: als tafeltje van de touroperator, als muur van een zouthotel...

Ergens midden in dit wit bevindt zich een klein eilandje vol cactussen. Mooi! In Gringotaal heet het ´Isla de Pescado´, naar de visvorm die het eilandje heeft. In echt Boliviaans heet het Isla Incahuasi, wat ´Huis van de Inca´ betekent. Veel mooier, toch?

We kunnen er een onsje naast zitten, maar naar schatting bevindt zich zo´n tien miljard ton zout op de Salar. Daarvan wordt jaarlijks slechts 25.000 ton gewonnen. Dat gebeurt door de zoutwerkers van de coöperatie van het dorp Colchani. Een afgrijselijke baan. De hele dag schrapen

of scheppen

de zoutwerkers het zout van de bodem of in een vrachtwagen.

Tegen de zon dragen ze bescherming in de vorm van een zonnebril en een doek voor neus en mond. Maar tegen het zout lijken ze zich slecht te kunnen beschermen. Ze werken met blote handen. Handen en voeten zouden dan ook zijn aangevreten door het zout. En met dit vreselijk zware en vieze werk verdienen ze dan het astronomische bedrag van ... 80 euro per maand. Per familie, wel te verstaan, niet per persoon. Iemand daar die nog tabak had van zijn werk, vanmorgen???

Op safari!

2008-04-12T13:59:00.000-07:00

Naar Bolivia met je fiets. Hoe doe je dat? Het is een vast onderwerp van gesprek geweest, de afgelopen maanden. Als je van Chili naar Bolivia

wilt, moet je namelijk per definitie door een op vierduizend meter hoogte gelegen woestijn. Sommige mensen doen dat inderdaad op hun fiets

en voor hen hebben wij groot en diep respect. Maar wij zagen dat dus echt niet zitten. Daarboven is maar weinig: slechts een enkel hostel in het overige niets. Dat betekent dus slapen in je tent bij temperaturen ruim onder nul en drinken mee voor minstens drie dagen. Jeepsporen lopen hier kris en kras door de woestijn

zonder enige vorm van richtingaanwijzer. de ripio is hier mul en slecht, zodat je soms kilometers achter elkaar moet duwen. Voeg daaraan toe de hoogte, de zon en de wind en dat leek ons voldoende om op zoek te gaan naar een alternatief. En dat alternatief is er: een driedaagse tour per jeep

vanuit San Pedro naar Uyuni. Onderweg doe je alle bezienswaardigheden aan. En geloof ons, dat zijn er veel! Ook hier kwamen we bijvoorbeeld weer zo´n pruttelveld vol geiseractiviteiten tegen.

Daarnaast weer prachtige bergmeertjes

waaronder eentje dat vol ijs lag. We kregen meteen zin in een rondje schaatsen!

Het mooiste meer is zonder twijfel het Laguna Colorada. De algen in het water geven het een roodbruine kleur. Bovendien wemelt het er van de flamingo´s.

Rondom het meer eindeloos veel hard gras, dat in de avondzon adembenemend kleurt.

En als toetje grillig gevormde stenen die de restanten zijn van eeuwenlange erosie door wind en zand.

Onderweg sliepen we in een erg koud (4400 meter) en in een iets minder koud (3800 meter) hostel, waren we in het goede gezelschap van Björn en Martina, gingen onze fietsen alvast met een andere jeep mee naar Uyuni, werden we niet hoogteziek, was het eten echt lekker, waren de toiletten echt heel redelijk te doen, was er wel één echte warme douche en was ook de chauffeur nog aardig. En voor dat alles betaalden wij organisator Colque Tours het luttele bedrag van: 70 amerikaanse dollars per persoon...

Wie volgt???

Allemaal beestjes

2008-04-10T12:16:00.000-07:00

Je zou verwachten dat je boven de vierduizend meter weinig levende wezens meer tegenkomt. Maar het tegendeel is waar, dankzij de bergmeertjes en de verrassend vele plukjes taai maar groen gras. Wat je er op een goede dag allemaal tegen het lijf kunt lopen, zie je hieronder!

Vicuña´s

De vicuña is het wilde broertje van de lama dat je tegenkomt op hoogtes tussen pakweg 3.800 en 5.000 meter. De wol van de vicuña is ongelooflijk fijn, nog fijner dan die van de alpaca. In vroeger tijden was het alleen de Inca zelf toegestaan om kleding van vicuñawol te dragen. De wol groeit langzaam en daarom kan de vicuña slechts om de drie jaar worden geschoren. Om dat te doen, worden ze elke drie jaar bij elkaar gedreven voor een scheerbeurt. Dat moet erg stressvol voor ze zijn, want het zijn erg schuwe en wilde dieren. Halverwege de jaren zeventig waren er nog slechts zesduizend en werden ze beschermd. Inmiddels is hun aantal gelukkig weer toegenomen tot een dikke honderdduizend. Je kunt dan ook geen uur rondrijden zonder een of meerdere kuddes tegen te komen.

Viscacha

Een heel vreemd geval is de viscacha. Het dier behoort tot de chinchilla´s en lijkt wat op een marmot, maar lijkt vooral te zijn samengesteld uit losse onderdelen van het konijn, de wolf en de bever. Ze leven in groepen van tien tot meer dan honderd dieren. Als er gevaar dreigt, schijnen ze serieus lawaai te maken. Je ziet ze maar zelden, maar er schijnt er wel ergens rond Uyuni eentje te zitten die om vier uur ´s middags altijd op dezelfde plek zit te wachten op de koekjes van de jeepsafarigangers...

Andesnandoe

In Patagonië hadden we de Patagonische variant al ontmoet, maar deze hier schijnt toch weer anders te zijn. De nandoes zijn ontzettend schuw. Als er maar een jeep in de buurt komt, nemen ze al de lange benen. We hadden dus geluk, met deze!

Meerkoeten

We zijn helaas vergeten wat voor koeten het precies zijn, maar zelfs in het Spaans klonk het als ...koeten!

Andesgans

De naam zegt het al: deze gans hoort thuis in de Andes. Je vindt ´m boven de drieduizend meter in de vele meertjes waar hij grasjes eet. Hoewel ´ie familie is van de eendjes, zwemt het dier alleen in noodgevallen... Ze bouwen hun nest in de grond vlakbij het water en leggen daar zes tot tien eieren.

Andesflamingo´s

Een van de meest taaie vogels is ongetwijfeld de flamingo. Hij vindt zijn voedsel (algen) in bergmeren die vaak vol zitten met stoffen als zout en borax. Daar waar de andere vogels allang zijn afgehaakt, zitten de flamingo´s nog op hun gemakje met hun poten te trappelen om de algen los te maken. Een prachtig gezicht! De kleur krijgen ze door het eten van de roze / rode algen, zie ook de achtergrond van de foto. De dames leggen één enkel ei in de modderige grond van een zeer beperkt aantal broedgebieden. Daarmee schiet de reproductie natuurlijk niet erg hard op. Als gevolg daarvan en omdat erop gejaagd schijnt te worden (!), worden ze met uitsterven bedreigd.

Pruttelen en roken

2008-04-09T11:59:00.000-07:00

Als je in San Pedro bent, is het een absolute must om de Tatiogeisers te bezoeken. Het gebied noord en noordoost van het stadje kent een enorme vulkanische activiteit en als de lava in aanraking komt met ondergrondse riviertjes zoekt de stoom zich een weg. Een spectaculair veld vol geisers op een hoogte van 4350 meter is het gevolg. Je moet er wel vroeg je bedje voor uit, want de geisers werken alleen in de ochtend. Om vier uur stonden we dus al op het busje te wachten, maar dan heb je ook wat!

Helaas voor ons gold ook dit keer dat goedkoop en duurkoop hetzelfde waren. De goedkoopste organisator van het dorp had een ontzettend gare Mercedes Sprinter uit zijn rek gekozen om de berg mee op te gaan. Al in San Pedro hoorden we een onheilspellend gereutel onder de bus vandaan komen. Ergens tussen de 3000 en 3500 meter hoogte bogen de chauffeur en gids zich gebroederlijk onder het busje, maar konden ze er geen kaas van maken. Rond de 4000 meter werd het echter glashelder: de versnellingsbak was volledig, maar dan ook volledig aan gort gereden. De bus kwam geen centimeter meer vooruit. Maar gleed tot grote schrik van de aanwezigen nog wel achteruit, de berg weer af. Dan maar een dikke steen achter de achterwielen gelegd en gewacht op twee vervangende busjes. Zonder meer gezellig, want de zes Braziliaanse motorrijders (m/v) zorgden voor een prima ambiance. Bovendien deelde de gids gretig cocablaadjes uit, zodat ook op die manier de pijn en de eventuele gevolgen van de hoogte werden verzacht. En deelde een van de dames haar meegenomen plaid met ons, zodat het ook met de kou uiteindelijk nog best meeviel!

Na twee uur kleumen konden we dan eindelijk weer verder, op naar de geisers! De Mercedes Sprinter bleef achter in het goede gezelschap van een monteur...

Lang na zonsopgang (dat is het magische moment waarvoor je dus om half vier uit je warme slaapzakje bent geklommen...) arriveerden ook wij als een soort van spuit elven bij de geisers. Maar ons hoorde je niet klagen: spectaculair mooi. En omdat we zo laat waren, hadden we ze mooi helemaal voor onszelf alleen!

Rond een uur of tien zijn de geisers uitgespoten. Dat heeft iets te maken met de buitentemperatuur, het fijne begrijpen wij daar helaas ook niet van. Maar dan hoef je nog niet weer terug naar beneden: er wacht nog een heerlijk thermisch badje met grandioos uitzicht. En ook hier hadden we weer geluk: het hele zwembad voor onszelf en twee gezellige Fransen alleen!

En omdat de gids iets had goed te maken (als gevolg van het kapotte busje), nam hij ons daarna nog mee naar een ander veld waar van alles uit de grond komt pruttelen en roken.

Wel moesten we hem plechtig beloven netjes achter hem aan te blijven lopen. De paadjes waren nogal smal en het is wel verstandig om nergens in te vallen...

Paso de Jama

2008-04-08T11:11:00.000-07:00

Om te acclimatiseren huren we samen met Björn en Martina een coole jeep. Doel is de Paso de Jama op te rijden die van San Pedro de Atacama naar Argentinië voert. Zo kunnen we een hele dag doorbrengen tussen de 4000 en 4700 meter. Een goede manier om te kijken of we last krijgen van de hoogte en daar tegelijkertijd aan te wennen. We verwachten eigenlijk niet veel van onze trip. Als we kunnen kijken of we last krijgen van de hoogte en daar tegelijkertijd aan kunnen wennen, zijn we al tevreden. Maar ons wacht een grote verrassing. Wat een pracht, daar bovenop de pas!

Als we ergens onderweg water bijvullen, komt er een jeep langsrijden met vijf zeer vervaarlijk uitziende en met pistolen behangen mannen. Of alles goed is. Ja, gelukkig wel, alles gaat prima. De heren blijken agenten van de narcoticabrigade en op de volgende parkeerplaats maken we uitgebreid kennis met ze.

Ze zijn op zoek naar ´trafficantes´, Bolivianen en Peruanen die rugzakken vol cocaïne Chili inslepen. Terwijl ze vertellen over hun werk, wordt ons duidelijk dat we er de vorige dag twee gezien hebben, toen we ons per jeep een eind de pas hebben laten oprijden en weer zijn afgedaald per fiets. We zagen toen twee mannen met rugzak de pas komen afwandelen. Omdat onze intuïtie ons meteen vertelde dat er hier iets absoluut niet pluis was, zijn we meteen op onze fietsjes gesprongen en de berg afgezoefd. Verstandig, naar de narco´s ons nu vertellen. De meeste trafficantes zijn gewapend en hebben weinig te verliezen. Ook een paar dagen later, als we per jeep naar Bolivia gaan, zien we er weer een paar lopen. Deze zijn op de terugweg en hebben dus geluk gehad. Als ze gepakt worden, wacht hen 5 tot 15 jaar gevangenisstraf, afhankelijk van het aantal kilo´s dat ze bij zich hebben...

Regen in de woestijn!

2008-04-04T13:14:00.000-07:00

De afgelopen dagen busten we 36 uur lang door Chili en kwamen we terecht in de droogste woestijn ter wereld... En wat denken jullie??? Na weken lang door Patagonië gefietst te hebben, dat berucht is om de vele, vele liters regen die daar naar beneden vallen, weten we nog steeds niet of onze regenjasjes wel echt waterdicht zijn. Maar hier in San Pedro de Atacama konden we ze meteen testen... ¨Muy, muy raro¨, spraken de inwoners hoopvol tegen elkaar.

De volgende dag was het -gelukkig voor ons- weer stralend weer en sprongen we op de fiets om de ´Valle de la Luna´ te gaan bekijken. Een vallei vol vreemde geografische verschijnselen, die gevormd zijn door eeuwenlange erosie door wind en wind en die inderdaad doen denken aan maanlandschappen. Onze eerste, wat aarzelende, fietskilometers door de woestijn deden ons al meteen versteld staan. Wat een immens landschap, wat een vergezichten, wat een ruimte, wat een ruigheid.

Ten zuiden van San Pedro ligt de zoutvlakte Salar de Atacama, een klein voorproefje voor de Salar de Uyuni in Bolivia waar we hierna heen willen gaan. In het Nationaal Park waar de Valle de la Luna deel van uitmaakt, zien we dat de zoutmineralen hier overal in de grond en in de rotsen zitten.

Ten oosten van onze fietsroute van vandaag ligt de immense altiplano: de Boliviaanse hoogvlakte waar we hierna overheen willen gaan fietsen, met hoogtes van 3500, 4000 en 4500 meter.

Daar bovenuit torenen bergmassieven en vulkanen met hoogtes tot zo´n 7000 meter

die het ons nog duidelijker maken dat het wel heel erg belangrijk is voor twee nietige fietsertjes om goed aan de hoogte te wennen. Zelfs hier op de ´bescheiden´ 2500 meters hoogte van San Pedro voelen we immers al dat er minder zuurstof in de lucht zit en is onze hartslag in rust al zo´n dertig procent hoger dan op zeeniveau... Een paar dagen zonder bagage rondfietsen in de prachtige omgeving van San Pedro is dan ook een goed begin om te acclimatiseren.

Halverwege de Valle de la Luna zien we ´de drie Maria´s´ staan: steenkolommen die de erosie tot dusver hebben overleefd. Voor hoelang nog is onduidelijk: een van de drie Maria´s is al gesneuveld en de parkwacht drukt ons op het hart er toch vooral niet tegenaan te gaan staan, ze zouden kunnen omvallen. Geen zorg, meneer, dat doen we natuurlijk niet en ook Nicole blijft dus netjes voor de afscheiding met stenen zitten.

Na de Valle de la Luna fietsen we terug naar San Pedro. Hoewel we de hele dag tussen twee hoogtelijntjes op de kaart blijven, volgt toch een prachtige afdaling met ongelooflijk mooie vergezichten.

En dan moeten we ons nog haasten. In de verte zien we een windhoos

en er dreigt nog meer regen op San Pedro te vallen. ´s Avonds zitten we -voor de tweede keer in twee dagen tijd- alweer in de regen!

De volgende dag maken we een rondje ten noorden van San Pedro. We doen rustig aan, want Nicole heeft Ube´s verkoudheid van vorige week nu te pakken en samen met de hoogte levert dat een soort hijgend hert op. Maar er is nog net genoeg lucht over om ruïnes te beklimmen die van voor het Incatijdperk dateren.

Ube heeft daarna ook nog genoeg energie (en adem) over om de heuvel ernaast te beklimmen.

Bovenop ziet hij een kruis staan met onder meer de tekst: ¨Dios mio, Dios mio, por que me has abandonado?¨ Passend in deze zo desolate omgeving...

Araucaria´s

2008-03-30T09:34:00.000-07:00

Nadat we een beetje bijgekomen waren van onze vulkaanbeklimming zijn we weer op onze fietsjes gesprongen. Dit keer voor een ontspannen tochtje van veertig kilometers naar Nationaal Park Huerquehue. Nou ja, ontspannen... Hier hadden we ons weer eens aardig misrekend. Je zou toch denken dat we het inmiddels doorhadden. Maar nee hoor. Elke keer trappen we er weer in. Hier in de Andes krijg je geen kilometer kado.

De veertig kilometers naar NP Huerquehue zagen er op de kaart heel relaxed uit. Eerst 25 kilometer asfalt, daarna een klein stukje ripio. De eerste 25 km bleken inderdaad asfalt, maar klommen al aardig. Daarna volgden nog eens 15 kilometers ripio, die ook nog eens klommen. Toen we het bord ´Curvas peligrosas´ zagen, wisten we genoeg. Dikke haarspelden, dikke stijgingspercentages! Al met al zeshonderd meters omhoog, over 35 km. En als je dan vertrekt met het idee dat het vlak is, grrr...

Maar goed, de beloning was weer groot. In alle Nationale Parken van Chili kun je prachtig kamperen en ook hier stonden we er weer supermooi bij. En in goed gezelschap, want ook Björn en Martina hadden dezelfde plannen gemaakt als wij.

Gezellig gevieren hebben we de volgende dag een van de wandelingen gemaakt. Met prachtige uitzichten op de rokende Villarica en de meren in de omgeving

klommen we van 700 meter naar 1200 meter. Bovenop het bergkammetje troffen we drie betoverend mooie bergmeertjes aan, omringd door araucaria´s.

Je komt deze bomen ook wel eens in een Nederlandse voortuin tegen, maar hier zijn ze ietsjes groter. En mooier. En beschermd. Voor de araucaria geldt namelijk ongeveer hetzelfde als voor de alerce en de oeroude bomen komen alleen nog in een klein deel van Chili voor. Ze geven je het gevoel dat je in een aflevering van Lord of the Rings bent terecht gekomen...

Als ze een jaar of vijftienhonderd, tweeduizend oud zijn, sterven ze.

Nog eens heel veel jaren later vallen ze om en liggen ze in het water. Dan is het net of er een dinosaurusskelet boven de waterspiegel uitsteekt...

Inmiddels zijn we weer terug in Pucon. Morgenavond nemen we de bus naar San Pedro de Atacama in het uiterste noorden van Chili: een tocht van 36 uur... Daar gaan we de woestijn bekijken en daarna gaan we per fiets richting Bolivia. We houden je natuurlijk op de hoogte!

Dansen op de vulkaan

2008-03-25T12:03:00.000-07:00

Voor wie hier de weg weet: nee, we fietsen niet zo hard. We hebben gewoon lekker de bus genomen vanaf Osorno naar Pucon. De herfst haalt ons in en we wilden erg graag bij mooi weer de Villarica beklimmen, een van de actiefste vulkanen hier in Chili. En dat is gelukt!!! Bij een strakblauwe lucht vertrokken we ´s ochtends in alle vroegte, samen met onze nieuwe Duitse fietsvriendjes Björn en Martina. Erg toevallig allemaal: Björn en Nicole zijn dus op dezelfde dag jarig, we fietsten op twee dagen afstand van elkaar de Carretera Austral, we namen dezelfde boot van Chaiten naar Puerto Montt, fietsten dezelfde route van Puerto Montt naar Ensenada, besloten op dezelfde middag toch maar vanaf Osorno de bus te nemen en zagen elkaar zo in de bus van 10.45 van Osorno naar Pucon terug... Dus zochten we daar dan ook maar samen een excursiebureau naar de vulkaan uit.

We zitten hier midden in een van de meest actieve vulkanische gebieden ter wereld. Pal noord van ons piekt de Llaima omhoog,

met uitbarstingen in 1903, 1917, 1922, 1930, 1941, 1957, 1960, 1964, 1974, 1994 en begin januari 2008. Pal zuid van ons zien we de Villarica roken, met uitbarstingen in 1908, 1910, 1920, 1948, 1950, 1963, 1972, 1984 en 1985. Momenteel houdt de Villarica zich rustig. We zitten zelfs in ´de groene alarmzone´,

wat inhoudt dat de vulkaan momenteel slechts een beetje rookt en pruttelt. Dat is dus geluk voor ons, of pech zo je wilt. Want er is nu ook geen kokende massa lava te zien als je er bovenop staat.

Voordeel is dat we nu waarschijnlijk ook niet geëvacueerd hoeven te worden, waar de Chilenen al wel over hebben nagedacht.

´s Ochtends in alle vroegte begon onze tocht naar boven. Een serieuze wandeling, want het busje gaat niet verder dan 1400 meter hoogte en de top van de vulkaan ligt op 2850 meter. De skilift werkte helaas ook niet, dus alle resterende 1450 hoogtemeters mochten we zelf doen. Gingen de eerste anderhalf uur weliswaar pittig omhoog, hier was de ondergrond nog relatief makkelijk. Het tweede deel werd een stuk spannender: over een stuk gletscher. Stijgijzers onder, helmen op en na een erg korte demonstratie over wat te doen bij een val mochten we verder klimmen.

Ruim een uur later ging de gletscher over in los lavapuin. Even pauze, stijgijzers af en op handen en voeten verder omhoog...

Als je dat ook hebt overleeft, sta je dan bovenop de vulkaan. Hier ben je bepaald niet uit de gevarenzone... Op allerlei plekken komt spontaan rook uit de bodem

en ook de ondergrond dichtbij de vulkaan (en verder ervan af?) is uiterst onstabiel. Je staat hier (niet doen dus, goed afstand houden!!!) op stukken gletscher waarvan de onderkant al is gesmolten...

Als je dat verder negeert en niet te dicht bij de krater komt, is het een onvergetelijke ervaring om er bovenop te staan. De krater rookt voortdurend. Af en toe hoor je een onheilspellend gerommel uit de diepte komen en daarna volgen nieuwe rookpluimen. Je besluit op dat moment de gids maar te geloven, die vertelt dat ze precies kunnen voorspellen wanneer ´ie uitbarst.

Dan loop je een rondje. Het ziet er op de foto´s enger uit dan het in werkelijkheid is, maar het is wel zaak om voorzichtig te zijn.

Het uitzicht van bovenaf is adembenemend: om ons heen zien we vijf, zes, zeven vulkanen, verschillende bergketens, het dorp Pucon en de bergmeren.

Daarna dalen we weer af. We weten dat de meeste ongelukken bij bergbeklimmen op de terugweg gebeuren. Dan ben je immers moe en minder geconcentreerd en als je daalt, heb je minder controle over je benen. Voorzichtig gaan we dus naar beneden. Vooral het eerste stuk, over de losse lava, is opletten geblazen.

Het stuk over de gletscher is dan weer een eitje: met veel plezier laten we ons naar beneden glijden over de halfgesmolten sneeuw.

En dan zijn we weer terug. Kei- en keikapot maar voldaan en tevreden. Vandaag liggen we voor Pampus bij de tent!

Nog niet jarig...

2008-03-21T07:40:00.000-07:00

En zo brak eindelijk 17 maart aan: de langverwachte verjaardag van Nicole. Maar hoewel ze dus wel degelijk jarig was, was ze eerst toch nog niet jarig...

16 maart om tien uur ´s avonds scheepten we namelijk in op de boot naar Chaiten. Na onze ervaring met de relatieve luxe van de Navimagboot van Puerto Montt naar Puerto Natales en na een kort gesprek met een paar Franse fietsers (´Nee hoor, je kunt echt prima slapen op de boot. Er zijn genoeg lange banken voor iedereen!´) hadden wij ons -volledig onterecht- geen enkele zorg gemaakt over de faciliteiten aan boord. Voor de zekerheid hadden we nog wel eerst even een pizzaatje gegeten bij Base Camp

(de beste en gezelligste pizzabakker ter wereld zit in Chaiten!) en een flesje water meegenomen, maar met onbezorgd gemoed fietsten wij daarna de boot op. De boot die normaal had moeten varen, had vertraging opgelopen. In plaats daarvan kwam er een boot aangevaren die ietsjes kleiner was. Maar omdat er officieel wel veertig personen mee mochten, zaten er dus wel degelijk ook veertig personen op. Dat aantal is gebaseerd op het aantal ZITplaatsen. Slaapplaatsen? Daar zegt het Chileense zeevaardersreglement blijkbaar niets over. Amai, dit zou een lange, lange nacht worden...

Bovenop elkaar gepropt in te krappe bankjes

zaten we ons eerste uur uit. Nu was iedereen nog fris en fruitig en waren de grappen niet van de lucht. Ook de twee Duitse collega-fietsers Björn en Martina

deden gezellig mee. En toen Nicole grapte dat dit waarschijnlijk wel een heel lang verjaardagsfeestje zou worden, bleek ook Björn jarig! Om twaalf uur volgde daarom een internationaal gezongen ´Lang zullen ze leven´ voor ons twee. Maar daarmee was het feestje dan ook eigenlijk wel klaar...

Vermoeid wurmden alle reizigers zich heen en weer in de bankjes, op zoek naar iets als een beetje plek. Iemand die bij de deur zat van het ontzettend krappe en dampige

hokje had het koud en vond dat de deur dicht moest. Vervolgens hapte ook iedereen naar adem, op zoek naar iets als een beetje zuurstof.

Op zoek naar een alternatief mét zuurstof hebben we daarna -toen de matrozen even niet opletten- de voorraad zwemvesten maar geplunderd. Die vormen, als je ze op een rijtje legt, best een goed slaapmatje. Handig als je eigen slaapmatjes ergens onbereikbaar zijn weggestouwd door de bemanning. En onder een van de vrachtwagens aan dek lig je uiteindelijk ook best droog.

Wel een beetje koud, maar met de slaapzak van Martina over je heen is het best een paar uur vol te houden. Maar het leek niet echt op de romantische verjaardagsboottocht die wij voor ogen hadden, zoals ook te zien is aan de weinig charmante foto van Nicole. Houd wel even in het oog dat het hier half vijf is in de ochtend en dat er nog geen minuut geslapen is...

De volgende ochtend in Puerto Montt lag daar zowaar de Rotterdam

voor anker! ¨Ik wed dat die daar wel geslapen hebben¨, mopperden de overlevenden van onze boot. Even later voer ook de Navimag ons voorbij. ¨Oohh, de Navimag¨, mompelden wij, verlangend naar een bed, naar een ontbijt, naar een kop koffie, naar een glas water...

Samen met Björn en Martina hebben we daarna in Puerto Montt een hostel gezocht. De ontzettend lieve uitbaters daarvan (83 en 84 jaar oud en zo fit als hoentjes!) maakten meteen een perfect ontbijtje voor ons klaar. ¨Muy, muy malo¨, vonden ze het dat wij op de boot zo hadden afgezien. Zo, onze kansen leken zich te keren! We hebben ons gewenteld in hun gastvrijheid en daarna hebben we eerst de kadootjes uitgepakt: een klein flesje wijn, een zakje chips en een reep chocola. Hier alledrie van onschatbare waarde, zeker als ze zo liefdevol verpakt zijn!!!

Daarna eerst maar eens een paar uurtjes geslapen. Ook dat hielp. Iets minder brak volgde daarna het tweede verjaardagsmaal: een Big Mac Menu bij de McDonalds. En volgden alle berichtjes van thuis! Een hele stapel smsjes (sorry Adriaan, het is niet gelukt om ons ´s nachts wakker te smsen! We sliepen dus al helemaal niet en als we dus wel hadden geslapen, dan hadden we geen bereik gehad ;-)). En een heleboel mailtjes van thuis. En een lied van Kees, Esther, Liza en Ella dat we hier om privacyredenen niet mogen publiceren, maar dat ergens op Youtube staat. En een foto van het verjaardagsfeestje dat Kees en Joke in ons huis hebben gevierd.

Zo werd het langzaam maar zeker toch nog een echte verjaardag. Maar de volgende keer is Nicole toch liever gewoon gezellig thuis jarig!!!

Valentino

2008-03-15T13:20:00.000-07:00

Na een paar dagen regenwoud zijn we weer teruggefietst naar Chaiten. Met hartjes vol verwachting: zouden we Rataplan weer zien? Het antwoord: JA! We waren het bord ´bebouwde kom´ nog niet voorbij gefietst of onze hond had ons al gesignaleerd. Rondstruinend bij de haven hoorde hij onze fietsjes voorbij komen en jawel hoor, binnen één minuut was hij er weer bij! Dat leverde bij ons nogal gemengde gevoelens op. We waren vlak daarvoor namelijk een volkomen overspannen eigenaar van ons oude hostel tegengekomen (de enige mensen hier met stress zijn altijd Westerlingen, in casu een Duitser!), die ons ontzet had toegesnauwd: ¨Whenever you come to the hostel, DON´T BRING THE DOG!!!¨. Nu zoeken wij graag hostels die gastvrij zijn, dus kwam hij sowieso niet meer in aanmerking, maar blijkbaar had Rataplan hem nogal wat hoofdpijn bezorgd. En wij wilden een nieuw hostel niet weer met een te trouwe hond opzadelen.

Onze zorg bleek ongegrond. Eenmaal een nieuw hostel binnengelopen, draaide Rataplan zich om en liep linea recta af op twee toeristen met een rugzak. Vanachter ons kamerraam zagen we dat hij op hen exact dezelfde truc losliet als hij een paar dagen eerder op ons had gedaan! Kwispelend en met die ´ik ben de liefste hond van de wereld en jij bent mijn nieuwe baas´-blik verleidde hij hen tot een aai, nog een aai, een maaltijd?

Ontsteld keken wij toe. Dit leek wel zo´n Latin Lover in de zomervakantie... En wij leken wel op twee onnozele pubers, die meteen voor zijn smekende ogen en warme charmes waren gevallen en in al zijn mooie praatjes waren getuind! Wij, Rataplan´s nieuwe baasjes? Mooi niet! Dus nu zitten we zonder enig schuldgevoel lekker te genieten van een paar vrije dagen in Chaiten. We wandelen hier een beetje langs de zee,

fotograferen bij het haventje een kleurig bootje,

eten superlekker in de pizzeria van de Argentijns-Italiaanse Cézar en zijn Chileense vrouw Cécilia, schrijven aan ons weblogje en gunnen de spiertjes wat rust.

Rataplan annex Valentino is inmiddels volledig geïntegreerd in het straathondenleven van het dorp en schuimt professioneel de voor hem belangrijkste plaatsen af: de supermarkt, het plein en de haven, waar de vissers hun visresten achterlaten. Wij maken ons over hem geen zorgen meer!!! En die gieren? Ja, wij weten ook niet wat die hier doen...

Park Pumalin

2008-03-13T12:16:00.000-07:00

Stel je voor. Je bent succesvol ondernemer, je hebt teveel geld op je bankrekening om het ooit nog op te krijgen en je draagt Patagonië een zeer warm hart toe. Wat doe je dan? Wel, je koopt er een stukje regenwoud en begint er je eigen natuurreservaat. Dat is tenminste wat Doug Tompkins deed, oprichter van outdoorbedrijf The North Face en kledingbedrijf Esprit. Samen met zijn vrouw Kris legde hij hiermee in 1991 de basis voor wat nu Park Pumalin is: een inmiddels Nationaal Park met een oppervlakte van zo´n 300.000 hectare, dat plaats biedt aan een van de meest diverse gematigde regenwouden ter wereld. Belangrijkste doel: het beschermen van de alerces, zeldzame bomen die een leeftijd van drie- tot vierduizend jaar kunnen bereiken.

Daarmee zijn de alerces zo´n beetje de langst levende wezens op aarde. Ze komen alleen in zeer vochtig gematigd regenwoud voor en buiten deze regio zul je er geen meer vinden. Over een groei van zo´n centimeter in omvang doet de boom vijftien tot twintig jaar. Dat stemt tot nadenken als je langs een paar van die reuzen wandelt!

Pas na enkele honderden jaren gaat de boom vrucht dragen. Het zal je daarom niet verbazen dat een eenmaal gekapt alercebos zich nooit meer herstelt. Helaas zijn op veel plekken in Patagonië de alerces in het verleden wel gekapt. Het keiharde hout is immers ideaal bouwmateriaal voor huizen en boten. Inmiddels is de alerce alweer heel wat jaartjes volledig beschermd. Rondom een van de groepjes alerces in Park Pumalin is een wandeling aangelegd, waarbij extreem veel rekening is gehouden met het behoud van de natuur. Geen zanderige paden die door de enorme regenval van drie tot vier meter per jaar snel in diepe kloven veranderen, maar handige paden van houten planken, bruggetjes en ladders.

Bovendien is slechts een heel erg klein deel van het park bereikbaar. Er loopt één weggetje doorheen en er zijn een aantal wandelpaden, maar dat is het dan ook. Het regenwoud zelf is zo dicht, dat je jezelf er zonder kapmes nog geen twee meter doorheen kunt banen. Geen van de paden af struinende toeristen dus hier.

Elke alerce biedt op zijn plaats ook weer ruimte aan een compleet bos.

Op de stammen groeien tientallen andere plantjes, zoals mossen, korstmossen en varens. Ook talloze andere planten vinden in Park Pumalin hun plek, waaronder het fragiele bloempje copihue, het nationale symbool van Chili.

We hebben dus lekker een paar dagen in het park rondgewandeld en rondgeklommen over de laddertjes, de bruggetjes en de paden. Genoten van enorme varens

en bijna gezwommen in het meertje onder de waterval. Het was dat het regende, echt waar!

En goed nieuws: de Tompkins zijn nog niet uitgekocht hier in Patagonië. Op onze camping, midden in het park, kwamen we drie jongens tegen die als vrijwilligers hadden gewerkt in de buurt van Cochrane, een paar honderd kilometer naar het zuiden. Daar hebben de filantropen een nieuw stuk land gekocht. Het werk van de jongens: het weghalen van hekken van de voormalige estancia´s die op het land stonden, zodat de guanaco´s (wilde lama´s) en de huemuls (zeldzame Chileense herten) weer vrij hun weg kunnen zoeken...

Een andere doelstelling van het nieuw verworven stuk land is het beschermen van de rivieren daar en het buiten de deur houden van de beruchte ´represas´, waar we eerder ook al over schreven en die ons West-Europeanen eigenlijk best in verwarring brengen. Want waterkrachtcentrales lijken in Europa juist zo´n mooie, groene oplossing voor ons energieprobleem. Maar wat als je met die waterkrachtcentrales prachtige natuur verpest? Is het dan ook nog zo groen? Dat je hier van de natuur moet afblijven, dat snappen we natuurlijk meteen. Maar hoe zit het dan met de natuur in Scandinavië? Of in Zwitserland? Een van de vrijwilligers was een Zwitser en hij kreeg het met geen mogelijkheid aan de Chilenen uitgelegd dat waterkrachtcentrales in Zwitserland gelden als groen. En wij toeristen lopen, fietsen en rijden hier zowat allemaal braaf rond met stickers en buttons met de tekst ´Patagonia sin represas´, maar dat is dan best een beetje schijnheilig. Toch?

De Patagoniër

2008-03-12T07:13:00.000-07:00

Acht weken Chileens Patagonië heeft ons een aardig beeld van de inwoners gegeven. De mensen hier zijn ontzettend aardig en oprecht in je geïnteresseerd. Soms krijgen we hier op straat spontaan een hand -of zelfs een zoen!- van zomaar iemand. Die vraagt dan waar we vandaan komen en waar we heengaan. De meeste Patagoniërs spreken ons overigens niet zomaar aan, daar zijn ze vaak te bescheiden voor. Maar zodra wij contact maken, is het ijs gebroken en volgt een leuk gesprek. Bovendien zijn de mensen hier ontzettend behulpzaam. Zodra je je nood uitspreekt, denkt iedereen met je mee en gaan ze voor je aan het regelen. Dat geeft ons het gevoel dat we nu overal langs de Carretera Austral echte vrienden hebben wonen. Mensen waar we hooguit één, twee dagen zijn geweest, maar waar we in geval van nood zo kunnen aankloppen voor alle mogelijke hulp. Tegelijkertijd hebben we hier veel van de Patagoniërs geleerd. Het belangrijkste wellicht: ook zonder flatscreentelevisie, bubbelbad en dure hotelvakantie kun je echt heel erg gelukkig leven! De levensstijl van de Patagoniërs is, in Westerse ogen, namelijk op zijn minst eenvoudig te noemen. Hieronder een kleine opsomming van wat ons vooral is opgevallen.

Onmisbaar voor de Patagoniër (M/V) zijn, in willekeurige volgorde want veelal onderling afhankelijk:

Hout
Hout is een absolute basisbehoefte voor de Patagoniër. Hij heeft het nodig om zijn vuurtje op te stoken (zie hieronder bij ´fornuis´), maar ook om van alles van te maken: zijn huis, de hekken rond zijn erf, de kraal om de dieren bijeen te houden, alle meubilair, de suikerpot en de toiletrolhouder.

De natuur
Niet alleen voor zijn hout, maar bijvoorbeeld ook voor het plukken van frambozen of calafatebessen zodat je jam kunt maken. Of voor het vangen van een zalmpje, om er zijn dieren te laten grazen en voor nog veel meer.

Water
Op elke estancia is stromend drinkwater te vinden. Dat komt direct van de berg afrollen in de vorm van een riviertje. Deze zomer was extreem droog en warm en veel Patagoniërs maken zich dan ook niet alleen zorgen om de gletschers, maar ook om de toekomst van hun watervoorziening.

De moestuin
Hier worden verse groenten verbouwd. Aardappelen, aardbeien, boontjes, sla, wat je maar wilt. Meestal vind je ook fruitbomen en -struiken in de tuin. Mjammie!

4x4
Dat kan er zowel één zijn van vlees en bloed (= paard) of van staal (= Toyota Hilux, geschat marktaandeel ruim 75%). Als de Patagoniër echt moet kiezen tussen deze twee kiest hij voor het paard. Of om met Adolfo, een van de beste vrienden van Ricardo (zie: Boer zoekt vrouw) te spreken: ¨Een auto is leuk, maar je kunt er alleen mee over de weg. Als je één meter het bos in wilt, kun je er al niets meer mee.¨ En zonder paard kom je nergens, maar zonder auto kun je altijd nog een paar koeien voor je kar spannen!

Fornuis
Zijn houtgestookte fornuis biedt de Patagoniër het nodige comfort in zijn huis: warmte, altijd warm water (er staat altijd een ketel heet water bovenop het fornuis en vaak loopt ook de waterleiding erdoorheen, zodat hij warm kan douchen). Daarnaast kookt hij erop en zit er een oven in om verse broodjes te bakken.

Kettingzaag en bijl
Het hout waar de Patagoniër op kookt, zijn huis mee verwarmt en al zijn spullen van maakt, bevindt zich in eerste instantie nog in het bos in de vorm van een boom. Daarom is de kettingzaag onmisbaar. Nadat alles in bulletjes in gezaagd, volgt het werk met de bijl. ¨Zwaar werk zeker?¨, vragen wij vol belangstelling en ook wel vol bewondering. We hebben nog geen één Patagoniër gezien die zichzelf ooit in zijn been of voet heeft gehakt. De Patagoniër kijkt je dan wat wazig aan. ¨Hout hakken zwaar? Welnee, hoe zo? Dagelijks werk, net zoiets als je paard opzadelen of een hek repareren...¨

Vee
Zijn vee is zijn bron van inkomsten. Bovendien smaakt een zelfgeslacht stukje vlees natuurlijk altijd het beste! Wat overblijft, wordt gedroogd in de droogkast.

Mate
Koffie is ook best lekker (en komt hier alleen in de vorm van Nescafé oplos, smaakt overigens perfect), maar de Chileense Patagoniër drinkt liever mate (soort thee van een specifiek kruid waar ook cafeïne in zit). Volgens de Patagoniërs en trouwens ook volgens de Argentijnen is koffie echt heel slecht voor de gezondheid en mate echt heel goed.

Familie en vrienden
Nou ja, dat geldt natuurlijk overal!

Handig maar best misbaar zijn:

De Carretera Austral
Zonder de Carretera Austral kun je best leven in Patagonië, maar dankzij deze weg is het leven wel een stuk gemakkelijker geworden. Je bent nu immers al binnen een halve of hele dag in grote steden als Coihaique of Puerto Montt en ook de lokale supermarkt wordt nu goed bevoorraad. Dat was vroeger wel anders: toen kon je alleen te paard naar een kustdorp om daar op een boot te wachten die je naar het noorden van Chili kon brengen. Of per vliegtuigje, maar dat is natuurlijk erg duur. De Patagoniër is dan ook helemaal niet zo kritisch over Pinochet. Of zoals Tante Letty, uitbaatster van het gelijknamige hostel in La Junta het formuleert: ¨Hij zal vast ook wel slechte dingen hebben gedaan, maar voor ons telt dat hij de Carretera Austral heeft laten aanleggen en ons daarmee welvaart heeft gebracht.¨

Coihaique
Het epicentrum van Chileens Patagonië is Coihaique. Hier is alles, maar dan ook alles wat het Patagonische hart begeert te koop. Van schoenen tot haarbandjes, van kettingzagen tot aggregaten, van reservebanden tot pannen en nog veel meer!

Aggregaat
De Patagoniër kan best zonder stroom. Een kaars of gaslamp voldoen prima als licht tijdens de lange, donkere dagen en apparaten die op stroom werken, heeft hij maar weinig. Ten zuiden van Cochrane is geen elektriciteitsnet. Wie daar stroom wil, koopt een aggregaat.

Radio
Wie stroom heeft, kan ook communiceren met Patagoniërs die wat verder weg wonen. Dat gaat het goedkoopste en gezelligste per radio. Zo hoor je immers wat zich in de hele regio afspeelt en blijf je mooi een beetje op de hoogte van de laatste roddels!

Leuk voor een Westerling maar volledig zonder betekenis voor de Patagoniër zijn:

Apparaten, luxe en comfort...
De Patagoniër heeft weinig of geen apparaten die op stroom werken. Geen tv, geen wasmachine, geen computer, geen magnetron. In de dorpen hebben sommige mensen wel een gewone telefoon, maar slechts een enkeling heeft een mobiel. Sateliettelefoon is sowieso veel te duur. Bovendien is het echt niet handig om altijd maar bereikbaar te zijn: het verstoort je rust als je te paard door het bos rijdt of je bent lekker op je gemakje frambozen aan het plukken en opeens rinkelt er zo´n ding in je zak! Je zou er nog stress van krijgen, zeg. Hij (zij, oké dan) heeft geen parfum, geen laatste mode, geen mascara, geen hakjes, geen juwelen en geen Cosmopolitan op de bank.

Daarmee is het hier een heerlijk stressloos bestaan. Je hakt je hout, voert je paard, bouwt je huis, houdt een praatje, doet je was, maakt je jam, slacht je kalf, repareert je hek en kookt je potje. No worries, no hurries! Wie was er daar bijna overspannen???

Rataplan

2008-03-10T16:13:00.000-07:00

En toen waren we opeens met z´n drieën. Het was bij Villa Santa Lucia, een dorpje tachtig kilometer voor Chaiten - onze volgende echte pleisterplaats en voor ons ook het einde van de Carretera Austral. Nietsvermoedend klommen we langzaam het pasje voorbij het dorp op en daar was ´ie opeens. Rataplan. Een niet geheel raszuivere Duitse herder. Nu vergezellen straathonden ons wel vaker de eerste kilometers na een dorp, maar Rataplan maakte het wel heel erg bont. In plaats van na een paar kilometer braaf terug te gaan, zoals zijn collega´s toch altijd doen, liep hij na vijf kilometer nog steeds met ons mee. En na zes. En na zeven, na acht... Na tien kilometer zat ons klimwerk er eindelijk op en begonnen we aan onze afdaling. Maar ook hier ´losten´ we hem niet. In vliegende galop volgde hij ons spoor en hup, vijftien kilometer na Villa Santa Lucia zaten we opeens met een hond opgezadeld. En wát voor een hond. Hij had dan misschien niet alle uiterlijke kenmerken van zijn Duitse voorvaderen geërfd, maar de trouwheid van het ras toch zeker wel. Op één meter naast de voorste fiets week hij niet meer van onze zijde, ons onderwijl aankijkend met de meest trouwe hondenblik die je je maar kunt voorstellen.

Tsja, wat nu te doen? Zo´n lief beest. Zo´n eind van huis. Het volgende fatsoenlijke dorp 65 km verderop. Terugsturen kan natuurlijk niet meer. Tussenin alleen piepkleine gehuchten waar je als straathond honger gaat lijden. Tsja, dan zit er maar één ding op voor ons teerhartige Westerlingen. Je deelt je lunch met ´m.

FOUT!!! Vanaf dat moment week Rataplan geen hálve meter meer van onze zijde. ´s Avonds sliepen we op een prachtige camping

met een sjiek restaurant erbij. Rataplan mocht daar tot zijn grote verdriet niet mee naar binnen. Maar na een eeuwigheid voor de deur op ons te hebben gewacht, deed hij ´the second best thing´ dat in zijn hondenhersenen opkwam. Bij onze thuiskomst lag hij dus trouw onze tent te bewaken. Tsja, toen smolten in onze teerhartige Westerse hartjes dus de allerlaatste restjes weerstand...

De volgende ochtend, na ook voor Rataplan een zeer uitgebreid en voedzaam ontbijt, begonnen we aan de vijftig lange kilometers naar Chaiten. Zou ´ie het redden? En wat als ´ie het niet redde? We hadden inmiddels zo´n beetje al onze reserve-pasta al aan het dier gevoerd, dus nog een keer kamperen tussendoor zou voor ons alledrie een hongerige belevenis worden. Een beetje gespannen begonnen we dus aan onze reis, maar we hadden ons geen zorgen hoeven maken. Fluitend volbracht onze held zijn tocht. We kregen er onderweg zelfs zo´n Disneyfilm-gevoel van: herdershond volbrengt, ondanks grote hindernissen, uiteindelijk toch zijn eindeloos zware tocht...

De baas van ons hostel voelde iets minder sympathie voor de hond, maar ja, hij had natuurlijk ook niet gezien hoe trouw en dapper Rataplan met ons mee was gelopen. Dus bereidden wij in ons hostel met nieuw ingekochte pasta wederom een heerlijke en uiterst voedzame maaltijd voor onze held op vier poten en togen daarna zelf naar de lokale pizzeria, onderwijl naarstig zoekend naar een nieuwe baas voor Rataplan. Want hoe teerhartig wij dan ook zijn, dat we ´m niet verder mee konden nemen, hadden zelfs wij wel door. Dus belden we aan bij de ´Carabinieri´, in de hoop dat er wellicht een militair was die een waakhond kon gebruiken. En vroegen we in de supermarkt of zij iemand wisten die een hond wilde. En zetten we de baas van de pizzeria aan het werk om te kijken of iemand een hond kon gebruiken...

Maar helaas, we vonden geen nieuw baasje voor Rataplan. Dus moesten we, met tranen in onze ogen, wel overschakelen op plan 2. Zo snel mogelijk afscheid nemen, zodat ´ie zo snel mogelijk weer zijn oude straathondenleven moest oppakken. Na nog weer een goed ontbijt zette de baas van ons hostel ons met zijn jeep een kilometer of tien buiten Chaiten af. Op die manier kon Rataplan ons in elk geval niet opnieuw volgen. En met zijn buik vol van drie maaltijden per dag zou hij toch even de tijd hebben om te wennen aan zijn nieuwe dorp. En zo fietsten we later die dag met een steen op ons hart richting Park Pumalin.

Lieve, lieve Rataplan, het ga je goed...

Nog meer moois

2008-03-07T07:18:00.000-08:00

Na drie dagen bijkomen in Coihaique vervolgen we onze weg naar het noorden. Onderweg fietsen we langs nog meer moois, zoals we dat ook de afgelopen weken hebben gedaan. We passeren valleien

en rivieren

waar we deze ijsvogel betrappen als hij zit te loeren op een vis.

We verbazen ons opnieuw over de enorme lengte van dit land

en zien hier en daar hoe het niet moet, namelijk als ze ergens de weg breder maken

en als we rond Puerto Aisen zien hoe ze in de jaren veertig stukken land hebben ontbost voor veeteelt. Het resultaat: enorme kaalslag en erosie. Gelukkig mag dit allang niet meer. En bovendien, wat hebben wij als Nederlanders nou voor recht van spreken, met ons volledig omgespitte en geasfalteerde landje???

We kamperen weer op prachtige plekken,

fietsen verderop naar het westen het regenwoud binnen

en zien nog meer gletschers.

Kortom: mooi, mooier, mooist. We genieten!

Klimdiploma

2008-02-26T09:39:00.000-08:00

Na de klimlessen van Jan-Willem en Gudrun was onze leercurve de afgelopen week net zo steil als de bergen hier! Zo langzaam mogelijk kropen we de berghellingen omhoog. En wat denk je? Geen centje pijn. Fluitend, bijna. Hier klimt Ube bijvoorbeeld het pasje op bij de Rio Murta. Prachtig regenwoud, lekker in de schaduw, schitterend uitzicht als beloning, wat wil een fietsend mens nog meer?

Dus na een dag of wat begonnen wij het klimmen ook leuk te vinden. Eigenlijk, best, een klein beetje! En zo haalden we -naast ons kluundiploma van een paar weken geleden- vandaag ons klimdiploma! Van Villa Cerro Castillo naar Coyhaique kom je de ´Paso del Diablo´ tegen. De naam zegt genoeg! Langs een heleboel mooie haarspelden

en enkele waarschuwingsborden die niet elke automobilist heel goed heeft gezien

klimmen we van 400 naar 1120 meter. Rustig, zo langzaam als we kunnen. Drie, vier, vijf kilometer per uur. In onze allerlaagste versnelling. Maar wel zeker! En dan zijn we er! Onze hoogste pas ooit gefietst. Niet slecht toch, voor een paar plattelanders?

De afdaling was spectaculair: 15 kilometer vals plat omlaag, met een snelheid van zo´n twintig, dertig kilometer per uur zonder bijtrappen, dwars door alweer een Nationaal Park. En toen we ´s avonds op de camping in datzelfde Nationaal Park stonden, brachten de Wemeldingers Janet en Frank ons een flesje wijn. En toen we dat gevieren soldaat maakten naast het verse kampvuur, kwam er een 2CV het terrein opgeprutteld. Met Nederlands kenteken. En rolden daar de Rotterdammers Inge en Jurgen uit.

En zo zaten we even later met zes Hollanders bij het kampvuur, stoere reisverhalen uit te wisselen en dikke pret te hebben. Reizen is echt superleuk!!!

Gewassen varkentjes, overleden bossen en kastelen

2008-02-25T07:30:00.000-08:00

De volgende dag van El Maiten verder naar Puerto Murta, waar we ´kamperen bij de boer´. Dat kun je hier wel vaker, maar is niet helemaal te vergelijken met het ´Kamperen bij de boer´ zoals ze dat bij de familie Thomaes in Hoofdplaat aanbieden. Anders dan daar vind je hier namelijk geen duidelijk gemarkeerde
plaatsen. En anders dan daar sta je hier gewoon in de wei bij de dieren. Soms zijn dat koeien. Soms zijn dat paarden. Soms zijn dat schapen. En hier waren dat... de varkentjes!

Na de varkentjes togen we richting Rio Ibañez, een van de grotere rivieren hier in de regio. In 1991 heeft de uitbarsting van de vulkaan Hudson hier letterlijk roet in het water gegooid. Het gevolg: een dood bos in de rivierbedding. Een luguber en indrukwekkend gezicht.

De natuur in de vallei van de Rio Ibañez is zich voor het grootste deel overigens wel weer aan het herstellen. Het uitzicht vanaf het volgende pasje dat we tegenkomen is dan ook weer prachtig!

Van hieruit heb je ook prachtig zicht op Cerro Castillo, een bergketen die terecht naar kastelen is vernoemd...

Klimmen is leuk!?

2008-02-23T09:35:00.000-08:00

De volgende dag kwamen we bij Puerto Tranquillo bij alweer een oogverblindend mooie camping aan

waar ook Jan-Willem en Gudrun met hun fietsen waren neergestreken. En wat blijkt: zij vinden klimmen léuk! Sterker nog: zij selecteren de landen waar ze gaan fietsen op de aanwezigheid van lange klimmen! Vooral Nicole reageerde vol verbijstering op dit nieuws. Klimmen léuk? Kan dat???

De tip van Jan-Willem en Gudrun: je moet niet zo snél mogelijk klimmen, je moet juist zo lángzaam mogelijk klimmen! Drie, vier kilometer per uur, desnoods. Zolang je maar niet omvalt omdat je te langzaam gaat en zolang je hartslag maar laag blijft en je ademhaling regelmatig.

Spannend, dat gaan we ook proberen. Maar overmorgen dan hè, want eerst nemen we even een dagje vrij en bezoeken we de marmeren grotten hier bij Puerto Tranquillo.

Forel!

2008-02-21T09:59:00.000-08:00

Van Puerto Bertrand fietsen we de dag erna rustigaan verder naar El Maiten, een dorpje met pakweg twintig huizen, een aantal cabañas (houten vakantiebungalowtjes) en een campinkje aan de prachtige kleine Bahia Catalina. Hier onze tent opgeslagen

en een bescheiden duik (Nicole, Ube vond het begrijpelijkerwijs iets te koud) genomen in de baai. Ter info: het water in het Lago General Carrera komt linea recta van de gletscher af. Daar ga je dus echt niet in zwemmen. Maar in deze baai is het gelukkig opgewarmd tot zo´n graadje of dertien, veertien, dus daar kun je snel effe kopje in onder om vervolgens bibberend naar de kant te rennen. We hebben ook nog een stukje gevaren in de kano die je ziet liggen op de foto. Niet te ver uit de kant en met zwemvestjes om, want gezien de watertemperatuur wil je niet in het midden van het meer omslaan met je bootje!

Daarna raakten we aan de praat met onze collega-kampeerders: een gepensioneerd Argentijns echtpaar met als passie vissen.

Gelukkig voor ons hadden ze die dag vier dikke forellen gevangen die ze echt niet alleen op konden en werden we uitgenodigd voor een feestmaal... Ube verzuchtte ´s avonds: ´Ah, zo lekker heb ik echt nog nooit gegeten.´ Iemand in de familie Murre die deze opmerking bekend voorkomt???

´s Avonds zagen we hier ook weer de ons inmiddels vertrouwde ´stormwolken´ boven de bergen hangen.

De man met de hamer

2008-02-20T09:18:00.000-08:00

Na een dagje welverdiende rust in Cochrane reden we vandaag verder richting Coyhaique. Barstensvol zelfvertrouwen, want pas enkele dagen hiervoor hadden we een dik record neergezet: 102 km fietsen op één dag, over ripio en nog eens ripio, met maar liefst 970 hoogtemeters. Wij kunnen alles, dachten we! Nou, al snel bleek dat niet echt het geval... Na de eerste vlakke kilometers volgde al snel een eerste gemeen pasje en daarna nog een tweede gemeen pasje

en Nicole, die eerst nog als een hongerig paard op de klimkilometers aanviel, viel nu met iets minder bravoure van de fiets af. Nou ja, viel... Ze gooide hem in de berm. En stortte zichzelf ernaast. En zuchtte iets van: ´Morgen neem ik het vliegtuig naar huis´. He-le-maal kapot.

Klimmen is namelijk een nieuw verschijnsel voor ons. Van de zomer hebben we een weekend door de Ardennen en twee weekjes door Normandië gepeddeld, maar dat kun je dus niet echt klimmen noemen. En andere klimkilometers hadden we niet in de benen. En veel meer klimervaring ook niet. Onze strategie tot aan vandaag was dan ook: zo snel mogelijk naar boven, dan ben je er het snelste. En zo doen ze het in de Tour de France toch ook? Maar zo werkt dat dus niet echt, was de les van vandaag. Tijd dus voor een diepgaande evaluatie. Hoe harder je de berg opracet, hoe hoger je hartslag. Hoe hoger je hartslag, hoe sneller je moe bent. Hoe langer je hartslag hoog blijft, hoe zekerder het is dat je kapot gaat. En dan wil je met een vliegtuig naar huis. Desondanks was de route ook vandaag weer prachtig, al heb je daar minder oog voor als je ligt uit de hijgen in de berm :-).

Room with a view

2008-02-19T09:29:00.000-08:00

Halverwege onze rit naar Cochrane hebben we de afslag genomen naar het bijzondere dorp Tortel. Dat ligt een stukje verderop naar het westen en is daarom nat. Ontzettend nat. De wereld is hier namelijk verdeeld in verticale klimaatzones. Anders dan in Europa, waar geldt dat het droger en warmer wordt naarmate je naar het zuiden gaat, geldt hier: hoe dichter naar het westen en dus bij de oceaan, hoe natter. Hoe verder er vanaf, hoe droger. In Tortel, dat in en direct aan het water is gebouwd, regent het pakweg 3000 mm per jaar. Daarom hebben we van Tortel ook geen foto´s. Het regende er de hele dag zo ontzettend hard, dat we onze camera niet uit de tas durfden te halen... De weg naar en van Tortel was gelukkig wel droog, zodat we onderweg konden genieten van nog meer mooie plaatjes! Door de buien van de vorige
dag waren de bergen om ons heen bedekt met een dun laagje sneeuw: spectaculair om te zien, net alsof ze met een dun laagje poedersuiker waren bestrooid.

In Cochrane regent het veel en veel minder dan in Tortel. Tijdens de 130 km die je oostwaarts rijdt, passeer je dan ook steeds een andere klimaatzone met andere vegetatie. Dichtbegroeid regenwoud

maakt plaats voor dunnerbegroeid naaldbos en later voor nog dunnerbegroeid loofbos. En zo slaap je dan opeens op een met wat struikgewas begroeid veldje en kijk je uit over het meer en zie je daarachter het Campo de Hielo Norte liggen: de noordelijkste van de twee enorme Patagonische ijsvelden. Met recht een kamer met uitzicht!

Paso doble

2008-02-16T07:13:00.000-08:00

Vanuit Villa O´Higgins naar Cochrane en daarna naar Coyhaique is best ff fietsen, zoals je kunt zien op dit bord.

Dergelijke borden zijn hier overigens erg schaars, eentje per honderd kilometer is wel zo´n beetje het maximum. Ze zijn hier ook niet nodig. Er is één weg, dus verdwalen is lastig. En het aantal kilometers zegt hier ook niet veel. Belangrijker is de tijd die je per auto over een traject doet. En dat is weer afhankelijk van een heleboel factoren: de kwaliteit van het wegdek, het aantal bochten en passen, het aantal keren per dag dat er een boot vaart, het weer… Een mooie regel voor fietsers zegt: als een auto of vrachtwagen er een uur over doet, doe je er per fiets een dag over. Dat klopt ook wel zo´n beetje!

Tot aan Villa O´Higgins hebben we met veel stevige maar korte klimmetjes de spiertjes een beetje kunnen voorbereiden op het echte klimwerk: de passen over. De eerste kilometers na Villa O´Higgins liepen nog mooi vlak langs een meer

maar daarna moesten onze beentjes toch echt aan het werk…

Zo´n pas over is behoorlijk pittig, want we zitten hier natuurlijk wel in de Andes… Maar als je dan boven bent, word je ook wel heel erg beloond. De uitzichten zijn prachtig en de afdalingen ook! Zo loopt deze smalle vallei

tussen twee enorm steile berghellingen, die loodrecht boven je uittorenen. Je fietst dan door het regenwoud: aan allebei de kanten kun je nog geen meter het bos inkijken, zo dicht is de begroeiing! Denk daarnaast nog even het riviertje erbij aan de zijkant en de watervalletjes die naar beneden komen kletteren en je droom is compleet. Het water is hier bovendien overal drinkbaar. Het enige waar je even op moet letten, is of het wel recht van de berg afkomt en niet via bijvoorbeeld een estancia of een weiland met vee loopt, zodat het mogelijk is vervuild door een poepende boer of koe. Om diezelfde reden tappen we dan ook het liefste uit een van de tientallen watervallen of riviertjes waar je per dag langsfietst en niet uit een meer.

De mensen hier zijn oprecht verbaasd als we vertellen dat het water in Nederland zo vervuild is, dat je het echt helemaal nergens kunt drinken en dat je er vaak zelfs niet eens in kunt zwemmen. Daar snappen ze hier echt helemaal niets van…

Natuur is hier dan ook een groot goed. Vrijwel elke Patagoniër leeft van en met de natuur. De meest voorkomende beroepen: houthakker, boer, visser… Nu de overheid het plan heeft opgevat om Patagonië vol te bouwen met waterkrachtcentrales (represas), zie je dan ook overal stickers en posters met de boodschap: Patagonia sin represas. Ook wij zijn fel tegen. Om even de dwaasheid te beschrijven: alleen al voor het aanleggen van de eerste waterkrachtcentrale is meer energie nodig dan op dit moment in heel Patagonië door alle Patagoniërs samen wordt gebruikt. Voor de bouw van de eerste waterkrachtcentrale is dan ook zoveel extra energie nodig, dat er eerst een aparte waterkrachtcentrale voor moet worden gebouwd… Bovendien zijn de valleien zo ontzettend prachtig en ongerept

dat het echt vreselijk zou zijn om die aan te tasten. Op andere plaatsen, waar ze wel al centrales hebben aangelegd, zijn hele valleien overstroomd, is natuur volledig vernietigd en zijn zelfs hele dorpen weggespoeld… En dat voor energie die ze hier zelf niet eens nodig hebben maar die bestemd is voor Santiago. Vanaf morgen fietsen ook wij daarom rond met enorme stickers met de tekst ´Patagonia sin represas´ en hopen ook wij er het beste van…

Boer zoekt vrouw

2008-02-13T06:31:00.000-08:00

De boot naar Villa O`Higgins ging pas twee dagen later, dus hebben wij ons op de estancia van Ricardo behoorlijk in de watten laten leggen. De moeder van Ricardo was voor onderzoek in het ziekenhuis van Coihaique, maar in haar plaats waren broer Tito en diens vrouw Ana naar de boerderij toegekomen. En dat is nodig, want in je eentje de estancia runnen is niet mogelijk. Helaas heeft Ricardo geen vrouw. Dus als volgende week Tito en Ana weer naar huis zijn en zijn moeder nog niet terug, heeft hij een probleem. Want ook zijn gaucho is ziek. We hebben hem daarom aangeboden om hem te helpen zoeken naar een leuke `novia` (vaste vriendin).

Voor wat betreft de zieke gaucho heeft Nicole geprobeerd Ricardo uit de problemen te helpen.

Ze is een middag te paard meegegaan met Ricardo om ergens in de bergen twee paarden van hem te zoeken en op te halen. Was een supertocht over ruige bergpaden, tot zeven keer toe dwars door de rivier, drie honden erbij om de paarden naar huis te drijven. Gaucha for a day!!! Ricardo vond het erg goed gaan, ze mocht zo blijven. Maar het stalen ros riep, dus...

Voor wat betreft de ´novia´: dames, opgelet.

Ricardo is de blije meneer links op de foto. Hij is erg aardig, charmant, attent en heeft een uitstekend gevoel voor humor. Hij zoekt een dame die:

- goed alleen kan zijn. Je enige buren zijn de Chileense douane, twee km verderop. Verder legt er in het seizoen drie keer per week een boot aan. Daarna ongeveer een keer per week, als je geluk hebt en het niet te hard waait.

- niet graag winkelt. De dichtsbijzijnde winkel is dus 2,5 uur varen verderop. Shoppen via internet kan ook niet, want er is geen computer en geen telefoon en geen internetverbinding. Er is wel radio.

- zelfstandig is. Ricardo zit de hele dag op zijn paard ergens in de bergen. Hij vertrekt ´s ochtends rond een uur of negen en komt dan ´s avonds om elf uur, half twaalf weer thuis.

- kan koken op een houtkachel.

- met de hand kan wassen. Er is wel elektricititeit, maar onvoldoende om de wasmachine op te draaien.

In ruil daarvoor heb je nooit meer stress. Geen deadlines, geen haast... En ben je lekker veel buiten! Je kunt je mails sturen aan ons, wij sturen ´m dan door naar Ricardo. Graag met een goede pasfoto van jezelf erbij!

Na drie dagen zijn we per boot richting Villa O´Higgins vertrokken. Onderweg deden we nog een gletscher aan en werden we getrakteerd op whiskey met gletscherijs. Proost! En oh ja, de reddingsvesten zijn voor de kou, niet omdat we dachten dat we zouden zinken!

Kluundiploma

2008-02-10T05:54:00.000-08:00

Van El Chalten naar het Lago del Desierto is het 37 km fietsen over een min of meer vreselijke ripioweg. Na deze weg kunnen alleen fietsers en wandelaars nog verder, dus je verwacht de weg voor jezelf te hebben. Maar na een km of vijf kwamen andere fietsers ons tegemoet. En meteen kwam een Nederlandse fietser er ook nog bij. En nog twee Amerikanen. En zo hadden we daar, op een verder zo goed als verlaten pad in Patagonie, opeens onze eigen ontmoetingsplaats voor wereldfietsers gecreeerd...

De boot over het Lago del Desierto haalden we daardoor ternauwernood. De dame van het VVV in El Chalten bleek zich een uur vergist te hebben. Maar we waren dus net op tijd en kwamen `s avonds aan bij de Argentijnse douane aan het einde van het meer. Die arme jongens zitten daar nogal in the middle of nowhere. Twee keer per dag, maar alleen in het seizoen, komt er een boot aan met een paar toeristen. De rest van het jaar zien ze eigenlijk niemand behalve elkaar. Daar zitten ze dan, een hele maand, voor ze weer naar huis mogen. Beetje vissen, beetje hout hakken, af en toe en stempeltje zetten... Wij kregen ook ons stempeltje en waren daarmee officieel Argentinie uit. We konden in de buurt van de douanegebouwen een fantastische kampeerplek uitzoeken. Geen slecht uitzicht, toch?

De volgende dag zou Ricardo, wereldberoemd in deze contreien, met zijn paarden naar het meer komen. Voor ons erg belangrijke informatie, want de paarden van Ricardo kunnen je bagage meenemen naar de Chileense kant en naar het Lago O`Higgins, waar de boot naar Villa O`Higgins vaart. En zonder bagage kluunt het wel iets gemakkelijker. Maar helaas, geen Ricardo. Dus hebben we uiteindelijk maar besloten om zelf aan de slag te gaan. Eerst de voortassen achterop gepakt met een paar spanbandjes. Want de paden zijn zo smal en diep uitgesleten dat je er met voortassen niet doorheen kunt. Dan eerst twee fietsen het pad op naar boven duwen. Eentje aan het stuur, eentje achteraan. Vijfhonderd meter lang steil omhoog, de berg op. Dan volgen drie en een halve kilometers van smal wandelpad. Vol omgewaaide bomen, beekjes zonder bruggetjes, boomwortels, steile klimmetjes en steile afdalinkjes.

Na het passeren van de grens

mochten we nog een rivier over, waarvan de brug was verdwenen. Gelukkig heeft een ijverig iemand er een paar planken voor in de plaats gelegd, zodat we niet tot ons middel door het ijzige water hoefden. Maar onze teva´s waren hier wel even handig!

En wie was daar, aan de andere kant van de rivier? Ja hoor, Ricardo. Met paarden. En met koeien. `Ga maar naar de estancia`, riep hij. `Daar kun je lekker warm douchen en goed eten`. Zo gezegd, zo gedaan. Want na de rivier volgden nog eens veertien km min of meer fietsbare paden, waarvan de laatste vier, vijf zo steil naar beneden gingen en zo´n slecht wegdek hadden, dat we daar ook nog grote delen moesten lopen. Dus aan die warme douche en hap waren we daarna wel toe!

En nog even heel eerlijk: we hebben lopen ploeteren, zweten, zuchten en foeteren. We zitten onder de blauwe plekken, schrammen en onze spieren zijn stijf. Maar we hebben ook lopen genieten!!! Want het was zwaar, maar ook superleuk. Elke volgende boomstam, klim, beek en rivier betekende een nieuwe puzzel. Hoe gaan we hier overheen? Hoe krijgen we die fietsen hier weer op. Moeten de tassen er dit keer echt af, of toch niet? En dan blijken we echt een dijk van een team te zijn samen. Geen boos of ongeduldig woord tegen elkaar. Alleen maar lol, grappen, gezelligheid, elkaar motiveren, trots op elkaar zijn. Dus vinden wij dat we bij deze ons kluundiploma hebben gehaald!!!

Zaklopen

2008-02-07T09:23:00.000-08:00

Nou, jullie kennen ons goed! Maar liefst 63% van jullie denkt dat we een lift hebben genomen. En dat klopt! Liever lui dan moe lieten wij ons prinsheerlijk naar El Chalten vervoeren door een alleraardigste vrachtwagenchauffeur. En hoewel we ons op dat moment natuurlijk ontzettende watjes hadden moeten voelen, vonden we onszelf juist ont-zet-tend stoer. Het was dan ook echt zo´n Peking Express-lift: al je spullen, inclusief fietsen achterin de bak hijsen waar de resten grind nog in zaten, vervolgens jezelf erachteraan, helemaal leuk!

De felicitaties dus aan alle goede inzenders! Helaas kunnen we niet meer zien wie allemaal het juiste antwoord hebben gepost. Daarom drinken we vanavond een biertje op de gezondheid van jullie allemaal! In El Chalten, toeristisch expeditiestadje in wording. Geen romantische bergplaatjes hier, wel veel bouwwerkzaamheden en stofwolken! Zie hieronder een representatieve weergave van de hoofdstraat...

De afgelopen dagen liepen we met een rugzak door het Nationaal Park Los Glaciares. Dat leverde onvoorstelbaar mooie vergezichten op. Het spijt ons echt, we weten dat jullie allemaal in de kou en in de regen elke ochtend door de file weer een dag naar kantoor moeten. We weten dat jullie nog drie, vier, vijf maanden moeten wachten tot de volgende vakantie. We weten het, we weten het. We doen het ook echt niet met opzet. Maar het is hier nu eenmaal zo ongelooflijk mooi dat je bijna geen lelijke foto´s kunt maken... Dus met excuses aan alle werkpaarden en kantoortijgers, hier komen ze!

Maar ter troost: het lopen met zo´n zak op je rug levert niet alleen deze mooie plaatjes op, maar ook:

- een zere rug (Ube)
- een zere achillespees (Nicole)
- zere schouders (Ube & Nicole)
- zere benen (Ube & Nicole)
- zere heupen (Nicole)
- zere voeten (Ube & Nicole)

Daarnaast kende de legale kampeerplaats slechts de volgende twee faciliteiten:

1.
Stromend water. In de rivier. Direct van de gletscher af. Temperatuur: 0,001 graden. Ga je daar maar eens lekker in douchen!

2.
Een latrine. Omwille van de hygiëne op dit weblog hebben we daar geen foto van gemaakt. Maar mocht het kantoorleven je even teveel worden: Ube ging bijna van zijn stokje toen hij het ding uittestte...

Dat jullie niet denken dat het hier alleen maar leuk is. Bovendien gaan we de komende dagen echt verschrikkelijk afzien. Morgenochtend vertrekken we over 37 km slechte ripio naar het Lago del Desierto. Daar vaart hopelijk een boot die ons naar de andere kant van het meer kan overzetten. Daar wacht dan weer de Argentijnse douane om ons uit te checken. Dan mogen we 7 lange kilometers klunen over een of ander door de regen uitgesleten geitenpad waar je met je fiets eigenlijk helemaal niet doorheen kunt tot je bij de Chileense douane belandt. Daar begin je aan een hopeloze nieuwe ripioweg die je naar de volgende boot brengt die hopelijk ook vaart. Iedereen die we hierover hebben gesproken, waarschuwt ons voor deze tocht. Over de 7 km geitenpad deden twee ogenschijnlijk zeer fitte Chileense mannelijke fietsers al drie, vier uur... Kortom: geniet van je verwarmde kantoor en log binnenkort nog eens in voor mooie modderige foto´s van ons. We hopen aan het eind van de tweede boot te kunnen internetten, dat zou op zijn vroegst over een kleine week zijn! Hasta luego!

Veilig in El Chalten

2008-02-04T09:02:00.000-08:00

Zo, daar zijn we dan. In het internetcafe van El Chalten. We zijn drie dagen geleden vertrokken uit El Calefate met windje vijf in de rug. De eerste 35 km vlogen we de glanzende asfaltweg over.

Daarna gingen we haaks de bocht om en ging het opeens een stuk langzamer! Met windje vijf, zes schuin tegen voelde het een beetje alsof je weer naar school aan het fietsen was... Gelukkig voor ons draaide later op de dag zowel de richting van de weg als die van de wind en zo kwamen we na 98 km aan bij Luz Divina. Dat bestaat uit twee restaurantjes en een vlak en gratis stuk kampeerterrein zonder faciliteiten, behalve dan natuurlijk het fantastische uitzicht en het riviertje dat erlangs stroomt. We hebben dankbaar gebruik gemaakt van de gastvrijheid van Sylvia en haar familie, die ons ´s avonds en ´s ochtends heerlijke en calorierijke maaltijden voorzetten.

De volgende dag begon ook veelbelovend. Een zwak windje tegen, de veertig kilometer ripio die een spannende onderbreking vormden van het asfalt vielen best nog mee. Maar toen... wakkerde de wind aan tot de beruchte Patagonische snelheden

en daalde ons tempo tot een luttele zes km per uur. Was niet meer te doen. De 60 km die ons nog restten, zouden zo nog tien uur noeste fietsarbeid kosten. En dat ging niet meer lukken, wij hebben hier niet de benen van Lance Armstrong. Daarom bij de enige estancia in een omtrek van 20 km aangeklopt. Ja, verder is er dus helemaal niets en niets en niets: alleen hekken, hekken en nog eens hekken met daarachter land, land en nog eens land. Behalve af en toe een prachtig meer in de verte, maar verder:

geen koe of schaap te zien, geen huis te zien, geen schuurtje te zien, geen zijweggetjes te zien, helemaal niets te zien.

De estancia leek in eerste instantie onbewoond. In het woonhuis (stel je daar niet al te veel van voor) geen enkel meubelstuk achter de ruiten, behalve een keukentafel en twee keukenstoelen. Nadere inspectie van het terrein leverde een paar stukken was op aan de lijn, een handjevol kippen en een haan, een waakhond die gelukkig vond dat ´ie een atv-dag had en een paar hammen die stinkend en bedolven onder de vliegen te drogen hingen. Wel bewoond dus, maar door wie? We wachtten een half uur. We wachtten een uur. Anderhalf uur. Twee uur. Niemand te zien, doodse stilte. Hoelang ging dit nog duren? Gingen we op ´hem' wachten? En zo ja, tot hoe laat dan? Zouden we onze tent alvast opzetten? Wilden we bij iemand overnachten die we nog nooit gezien hadden? Wat als het een engerd zou blijken te zijn? Of meerdere engerds? Of als we vanavond laat of vannacht van het erf werden gestuurd?

Om zeven uur ´s avonds hebben we daarom de knoop maar doorgehakt en de driehonderd meter tot aan de weg teruggefietst. Maar wat gebeurde daar???

Wel, om dit weblog eens een beetje extra interactief te maken, verbinden we hier een PRIJSVRAAG aan! Wie het juiste antwoord raadt, krijgt van ons een Argentijns biertje. Door ons te nuttigen, alhier, op JOUW gezondheid!!! Nou, waar wacht je op!!!??? Let op, komen de antwoorden. Hiernaast bij de ´poll´ kun je je antwoord invullen!

1.
Precies op dat moment kwam alsnog de ´boer des huizes´ thuis en kregen we ´s avonds op de barbeque de rest van het geslachte varken aangeboden.

2.
Precies op dat moment reed er een lege vrachtwagen langs die op ons stopteken reageerde. Vijf minuten later reden we met zestig in het uur naar El Chalten.

3.
Precies op dat moment zagen we aan de andere kant van de weg een pad omhoog gaan dat leidde tot een perfecte wildkampeerplaats. Na weer een zelfbereidde pasta-maaltijd brachten we daar de winderige nacht door.

Over zes dagen volgt de uitslag, waarover natuurlijk niet kan worden gecorrespondeerd, via dit weblog. Dan zijn we namelijk terug van onze wandeltocht langs de Cerro Torre en Fitz Roy, zie de pieken hieronder op de foto!

We hopen dat de wind tijdens onze wandeling braaf blijft liggen!

Een hele gletscher voor onszelf!

2008-01-31T04:42:00.000-08:00

Wie fietst, ziet soms goed af. Maar wie fietst, geniet soms ook grote voorrechten. En een van die voorrechten is dat je als enige bij de Perito Moreno mag kamperen, omdat het ondoenlijk is om de tachtig kilometers van El Calefate naar de gletscher op 1 dag heen en terug te fietsen en je verder nergens in het park mag kamperen. Zodoende zetten wij 's avonds tevreden ons tentje op in de tuin van de parkwacht en hebben we de gletscher 's avonds bij zonsondergang en 's ochtends bij zonsopgang helemaal voor onszelf alleen... Een waanzinnige en absoluut onvergetelijke ervaring.

Perito Moreno is een van de enorme gletschers van de zuidelijke Patagonische ijsvelden en komt uit in het Lago Argentino. Tot voor kort was het een van de weinige gletschers in de wereld die nog groeiden, nu lijkt hij stabiel. De gletscher is vier, vijf kilometer breed en loopt zo'n veertien kilometer ver door naar achteren. Daar gaat hij over in de ijsvelden. Als je vooraan staat op de wandelpaden zie je hoe de gletscher 'leeft'. Van de vijftig meter hoge ijsmuur vallen voortdurend stukken af met een donderend geraas en enorme knallen van het ijs. Zo schuift hij elke dag twee meter op. Het is een schouwspel waar je echt uren en uren naar kunt zitten kijken. Om dat mee te mogen maken is al heel bijzonder, maar om daar dan met z'n tweetjes te zitten, zonder een andere levende ziel en vooral zonder de busladingen vol dagtoeristen, dat is wel heel erg speciaal...

Smokkelen

2008-01-27T09:32:00.001-08:00

Ons volgende reisdoel is El Calefate in Argentinië. Daar ligt namelijk de gletscher Perito Moreno vlakbij en die willen we zien. El Calefate ligt echter 250 kilometer van Cerro Castillo vandaan

en je moet erheen door ontzettend saai, dor en desolaat gebied. En omdat we niet zo heel erg principieel zijn en alle doelen en targets thuis hebben gelaten, hebben we onze fietsen vanmiddag om drie uur in de bus geladen.

Drie uur later zijn we uitgerust uitgestapt in El Calefate, heerlijk! Hier blijven we een paar dagen om wasjes te draaien, boodschappen te doen, bij te eten (het eten in Chili is echt vreselijk, de Chilenen zijn fantastisch aardig maar ze kunnen echt niet koken. De Argentijnen duidelijk wel!) en te internetten. Om dit weblog een beetje behapbaar te houden, vind je hieronder in chronologische volgorde onze belevenissen van de afgelopen anderhalve week. Scroll dus even naar beneden voor de nieuwste berichten!

Overmorgen (dinsdag) gaan we naar Perito Moreno, daarna komen we weer in El Calefate terug en volgen nieuwe updates. Tot dan en opnieuw allemaal ontzettend bedankt voor al jullie mailtjes en berichtjes op dit forum. Steeds als we ergens in de bewoonde wereld komen, zetten we eerst onze mobiel aan en kijken we snel of de eerste streepjes bereik al zichtbaar worden en of er sms´jes zijn. Daarna rennen we naar het internetcafé voor de reacties per cyberspace. Blijven doen dus!

Naar Cerro Castillo

2008-01-25T07:15:00.000-08:00

Vertrokken vanuit Torres del Paine naar Cerro Castillo. Dat ligt zo´n 65 km verderop en biedt toegang tot de Argentijnse grens. Verder is het het bekende ´gat in de grond´, met alleen een paar cafetaria´s, een politie- en grenspost, een hostel en een gemeentehuis. Maar goed, voor ons dus de toegangspoort tot het volgende land!

´s Ochtends welgemoed op de fiets gesprongen om de zeven verschrikkelijke kilometers te overbruggen, dit keer met frisse benen. Een aanzienlijk verschil! In een luttele 40 minuten hadden we ze te pakken en fietsten we het bruggetje over naar de uitgang van het park.

Van daaraf veranderde het landschap in rap tempo: van bergachtig en groen naar behoorlijk vlak en bruin en droog. Hier en daar een meer maken de plaatjes compleet!

Halverwege de dag maken we kennis met een dappere Amsterdammer die in het Zeeuwse Goedereede is gaan wonen. Slimme man! Hij reist een paar maanden rond op zijn gehuurde off-the-road-motor. We zijn jaloers: hij hoeft maar aan de gashendel te draaien en komt vooruit... Hij vertelt ons dat hij diezelfde ochtend twee Groningse fietsers is voorbijgereden, die ook onderweg waren naar Cerro Castillo. Spannend! Met een beetje geluk onmoeten we dus soortgenoten! ´s Middags rijden we daarom zeer gemotiveerd de tweede helft van de rit en komen rond half zeven in Cerro Castillo aan. Daar staan twee zeer robuuste fietsen, onmiskenbaar eigendom van twee wereldfietsers, voor de publieke baños. Goed zo, we hebben ze gevonden! Een praatje later zetten wij onze tent naast die van hen in wat je met enig gevoel voor smaak een dorpspark zou kunnen noemen. Daarna is het onze beurt voor een kattenwasje in de baño. Maar daar steekt Pépé een stokje voor. Pépé? Ja, Pépé Marin om precies te zijn. De goede man woont precies tegenover de baño, heeft ons daar naar binnen zien gaan, denkt: ´Ach, die arme fietsers, wassen in een publieke baño aan een wastafeltje, dat is toch ook geen doen´ en roept ons vervolgens binnen. Even later gaan wij dus heerlijk fris gedoucht gezellig uit eten met Jenne en Annelies. Zij geven ons een heleboel uiterst waardevolle tips, waarvoor bij deze nogmaals dank!!!

Bokito

2008-01-24T06:53:00.000-08:00

Vandaag fietsen we dwars door het park. Het is hier echt fenomenaal mooi: fantastische vergezichten en we zien kuddes wilde lama´s en twee mannetjes die met elkaar in de clinch gaan en vervolgens bruut naar elkaar spuwen.

We zien even verderop TWEE condors tegelijk en nandoes (familie van de struisvogel), allemaal zo langs de weg.

Maar wij worden ook gezien. Een paar dagen geleden stopte er een auto bij ons terwijl wij even stil stonden bij een heel zwaar stuk klimmen, man sprong uit de auto, riep: ´Ik mag wel even een foto maken he?´, ging tussen ons instaan en voor wij doorhadden wat er gebeurde, maakte zijn vriendin een foto van hem met ons om hem heen. Vandaag richten alle passagiers van de touringcar bij het uitzichtspunt hun lenzen op ons terwijl wij zwetend het pasje weten te slechten. We weten nu een beetje hoe de aapjes in Blijdorp zich voelen!

Aan het eind van de middag bereiken we de parkingang aan de noordwestkant. Joepie, we zijn er bijna. Denken we. Er volgen nog zeven harde kilometers vol met de meest beroerde weg die je ooit hebt gezien. Hieronder daarvan een foto, maar die geeft niet echt goed weer hoe erg het was.

Vreselijk slecht ´wegdek´, hoewel dat woord alleen al helemaal niet correct is. Grote stukken steen en rots waardoor je bijna niet overeind kunt blijven, grote stukken wasbord om het nog een beetje erger te maken en steile klimmetjes waar je bijna niet opkomt omdat je banden helemaal geen grip hebben door die stukken wasbord en die grote stenen. Ploeteren dus weer, maar de beloning is groot! ´s Avonds kamperen we onder de Torres en eten we ons klem aan een enorm bord vlees + salade + patat voor twee.

De volgende ochtend zetten we de wekker om zes uur: dan komt de zon op. We worden beloond. Alweer een zonovergoten dag en de Torres baden in het ochtendlicht!

Vos in ons kamp!

2008-01-22T06:30:00.000-08:00

De volgende ochtend vertrekken we van ons meertje en fietsen we verder richting Torres del Paine. Prachtige route, fantastisch weer. De eerste twintig, dertig kilometer klimmen weinig, dat gaat lekker. Maar dan komen er een paar stevige klimmetjes en met onze nog weinig getrainde benen voelen we die direct! Na nog eens een kilometer of twintig, dertig zijn we dan ook goed moe. ´s Avonds op de toch nog gehaalde camping bestellen we daarom lekker makkelijk een menuutje in het restaurant en zien we de Torres voor het eerst zonder enig wolkje!

De dag daarna rusten we lekker uit en hangen we een beetje rond. Wasje doen, spulletjes nakijken, beenspiertjes beetje laten rusten, dat soort werk. En terwijl we daar druk mee zijn, komt er opeens een vos door ons kamp heenwandelen! Wij schrikken ons rot, hij in het geheel niet!

De volgende dag fietsen we officieel het park in.

Daar krijgen we voor ´t eerst de man met de hamer te zien. Nicole vond het eten gisteravond niet lekker (zelfgekookte spaghetti met een of ander ondefinieerbaar zakje poeder dat tot saus is gemaakt) en at dus maar heel weinig. Vandaag zitten er te weinig koolhydraatjes in de benen en de klimmetjes zijn kort maar stevig. Afijn, een huilende Nicole halverwege de berg, en dat op de derde fietsdag! Een pak koekjes brengt gelukkig troost en even laten zitten we van ´t zonnetje te genieten op de camping aan het Lago Pehoe

en om te bewijzen dat het instorten echt maar tijdelijk was, fietsen we nog een paar kilometertjes zonder bagage verder om een waterval te bewonderen. Zó!

Met de noorderzon...

2008-01-19T06:02:00.000-08:00

Zo, voor het eerst in ons leven met de noorderzon vertrokken! Dat is erg wennen trouwens: we zijn steeds in de war over waar nu het noorden, oosten, het zuiden en het westen zijn! Desondanks zijn we wel meteen de goede kant opgefietst. De eerste kilometers gingen van een leien dakje (bij het vragen van de weg kregen we trouwens meteen onze eerste lift aangeboden, die we natuurlijk geweigerd hebben. We voelden ons errug stoer!) over asfalt. Prachtige uitzichten, prachtige weg, prachtig weer.

Maar al snel kwam de afslag die we zochten en fietsten we over de gevreesde ´ripio´, de Zuid-Amerikaanse benaming voor grindweg of ´dirtroad´, zoals de Engelsen het noemen. Die ripio varieert in kwaliteit van heel aardig tot ronduit verschrikkelijk. Sommige stukken (helaas meestal erg korte...) lijken wel geasfalteerd, andere stukken zitten vol ´wasbord´, enorme keien waar je bijna niet overheen kunt of zanderige stukken waarin je heen en weer slipt. Fietsen wordt dan een soort mountainbiken met bagage.

Na een kilometer of tien, vijftien ploeteren kregen we onze eerste bezienswaardigheid in zicht: een in oertijd door mensen bewoonde grot. Moet ook heftig zijn geweest met al die gletschers in de buurt en het volkomen onvoorspelbare weer van Patagonië.

Daarna weer verder richting NP Torres del Paine. Dat gingen we duidelijk niet in één dag halen. Op zoek naar een slaapplaats zagen we onderaan de heuvel een prachtig meer met een paar dakjes erbij. Dé kans om voor het eerst te ´aanbelkamperen´. Maar de weg erheen zat dicht met een dik hek en groot hangslot. Hoe nu? Precies op dat moment, geloof het of niet, stopten er twee auto´s. Een Chileen van een jaar of dertig stapte uit. ´Mooi meertje he?´, sprak hij, ´en ik heb de sleutel!´ En hij zwaaide triomfantelijk met de sleutels voor onze neus heen en weer. Hij was op weg naar het meer om een beetje te gaan vissen met zijn halve familie. De sleutel behoorde de eigenaar van het stuk land aan het meer toe: een vriend van hem. ´Nee hoor, ik weet zeker dat mijn vriend het prima vinden als jullie hier kamperen. Ga gerust je gang en geniet!´. Zo gezegd, zo gedaan.

Tentje opgezet en vervolgens kennis gemaakt met buurman Julio. Julio is volbloed indiaan en oppasser van de naastgelegen viskwekerij. Dat doet hij drie dagen op, drie dagen af. Hij vind het een relaxte baan, lekker rustig en geen baas die in je nek hijgt. Maar wel een beetje eenzaam ook, zo helemaal alleen drie dagen lang. Dus wandelt hij tot drie keer toe naar het meer om ons uit te nodigen voor een bak koffie, voor het avondeten en voor een douche. ´s Avonds gaan we dus schoon en fris ons mandje in!

Gletschers, dolfijnen, zeeleeuwen...

2008-01-17T16:45:00.000-08:00

Jongens, wat een bootreis! Echt fenomenaal mooi. Drie dagen lang voeren we door allerlei kanalen, over de Pacific en langs eilanden, gletschers en vulkanen. Alleen al voor deze boottocht zou je naar Chili afreizen. We hebben genoten. Van alle moois onderweg, van de gezelligheid met de andere gasten en van het (voor hier!) ongelooflijk mooie en vooral heel erg rustige weer. De Pacific was zo glad als een spiegeltje. Zelfs van de beruchte ´Golfo de Penas´, waar de golven niet op en neer gaan maar in een soort rondjes, is niemand aan boord ziek geworden.

Omdat we met onze fietsjes als eersten aan boord mochten, begon het theater al meteen met het inladen van de containers, de vrachtwagens en ook van het eten voor tweehonderd gasten + bemanning. Voor een hele week, want vanuit Puerto Natales, dat zo goed als aan het einde van de wereld ligt, varen ze ook weer drie, vier dagen terug.

Daarna vertrekt het schip met de gebruikelijke vertraging van twee, drie uur en vaar je van mooi naar mooier en mooist!

Onderweg zagen we zelfs de ´spuitjes´ van kleine walvissen, schoten snelle dolfijnen voorbij, konden we zowaar een door het water zoevende zeeleeuw op de foto krijgen en bleek een eend bij nader inzien een pinguin (goed kijken) te zijn!

En als je dan denkt dat het echt niet meer mooier kan, stuurt de kapitein het schip richting de ´Pio Once´, een van de grootste gletschers ter wereld. Vlak voor de gletscher werd het anker uitgegooid en konden wij genieten van een van de mooiste uitzichten die we ooit hebben gezien.

En nu zijn we dan in Puerto Natales, zo ongeveer het einde van de wereld. Hierna kun je nog een paar honderd kilometer verder naar het zuiden, dan val je in zee en kom je alleen nog Antarctica tegen. Het is hier koel, je merkt dat er ijs is overal om je heen. Desondanks ligt Puerto Natales ongeveer ter hoogte van Nederland, maar omdat Antarctica niet ver weg is en de koude Humboltstroom hier langs loopt, is het klimaat hier veel kouder en ligt de sneeuwgrens zo rond de 1000 - 1500 meter.

Vandaag doen we onze laatste inkopen hier en morgen gaan we dan echt op weg. Eerst richting National Park Torres del Paine, waar we een dag gaan wandelen. Daarna verder naar het eerste dorp waar ze weer winkels en internet hebben: Cerro Castillo. Daar hopen we weer wat van ons te kunnen laten horen! Tot die tijd: onwijs bedankt voor al jullie berichtjes op dit weblog, de sms´jes en de mails. Het is superleuk om dingen te horen van jullie!!!

Puerto Montt

2008-01-13T13:03:00.000-08:00

Zo, de eerste fietskilometers zitten er dan eindelijk op! Gisterochtend bij nacht en ontij vertrokken na onze Chileense moeder Ana Maria gedag geknuffeld te hebben

en het vliegtuig naar Puerto Montt genomen.

Dat ligt circa 1000 kilometer zuidelijker dan Santiago. De vlucht was spectaculair mooi: pal over de Andes met besneeuwde bergtoppen, bergmeertjes, onze eerste vulkanen

en zelfs de vulkaan van Temuco die een week of wat geleden is uitgebarsten en nu nog steeds narookt. Zie de foto hieronder: als je goed kijkt, zie je de grijze rookpluimen!

Op het vliegveld van Puerto Montt kregen we de schrik van ons leven: wel alle tassen, maar geen fietsen!!! Met kloppend hart de meneer van luchtvaartmaatschappij LAN gevraagd of hij wist waar ze waren. Jawel: in de volgende vlucht uit Santiago... Ja, vast! Maar inderdaad, na twee uur nagelbijten kwam één van de zeer met ons meelevende personeelsleden van het vliegveld triomfantelijk met ze tevoorschijn.

In Puerto Montt zelf is op zich niets te beleven, maar hiervandaan vertrekt wel de boot naar Puerto Natales. En daar begint onze fietstocht straks echt. Bovendien moet de bootreis zelf ook spectaculair zijn: je vaart drie, vier dagen langs honderden eilanden, glinsterende gletschers en zelfs langs vulkanen. Vanuit het raam van onze kamer hier geven we je al een klein voorproefje van wat er volgende week op dit weblog aan foto's zou kunnen staan. Mits het geen vier dagen regent, want het weer is hier op zijn zachts uitgedrukt veranderlijk te noemen...

Tussendoor

2008-01-11T17:08:00.000-08:00

Zo, onze cursus Spaans zit erop. Ube is geslaagd voor zijn mondelinge test, Nicole heeft geen test gedaan maar heeft wel telefonisch de transfer naar het vliegtuig aangevraagd. Of dat goed gegaan is, weten we morgenochtend. Dan vliegen we naar Puerto Montt, pakweg 1200 km zuidelijker dan Santiago. Vanmiddag zagen we op de webcam dat er serieuze plassen water op het vliegveld lagen, dus dat wordt waarschijnlijk regenjasjes aan. Maandag gaan we aan boord van een van de schepen van Navimag en varen we nog eens 1000 km verder naar het zuiden. Donderdag komen we aan in Puerto Natales, vanaf daar gaan we per fiets naar het noorden. Misschien lukt het om komend weekend een nieuw bericht te plaatsen en wat foto´s van de Pacific, anders wordt het dus een weekend later!

Hersengymnastiek

2008-01-08T15:11:00.000-08:00

Wie denkt dat we hier onze beenspieren trainen, heeft het vooralsnog mis. Het enige wat hier deze week onder handen wordt genomen, zijn onze hersenen. Verbos, verbos, verbos, palabras, palabras, palabras y gramatica, gramatica, gramatica.

Een dag uit het leven van een student van talenschool Tandem

7.30
De wekker gaat, tijd voor een (koude) douche.

8.00 uur
Daarna aan het ontbijt van onze immer zorgzame Chileense moeder Ana Maria.

8.30 uur
De deur uit voor een wandeling van tien minuten naar de metro.

8.45 uur
Onszelf tussen de enorme stroom forenzen in de metro zien te proppen. Vasthouden hoeft niet. Omvallen is onmogelijk.

9.15 uur
Na nog een keer overstappen de metro uit en richting onze school lopen.

9.30 uur
Verbos, verbos, verbos, palabras, palabras, palabras y gramatica, gramatica, gramatica.

11.00 uur
Half uurtje pauze, onze nu al vermoeide hersentjes even laten rusten en afkoelen met een colaatje uit de kiosk

11.30 uur
Nog meer verbos, verbos, verbos, palabras, palabras, palabras y gramatica, gramatica, gramatica.

13.00 uur
Anderhalf uur pauze. Lunchen op een terrasje aan de Pio Nono, waar de eerste gelegenheden hun deuren alweer opendoen na een lange, drukke nacht.

14.00 uur
Terug naar school. Alvast het huiswerk maken dat we ´s ochtends hebben gekregen voor de volgende dag.

14.30 uur
En nog meer verbos, verbos, verbos, palabras, palabras, palabras y gramatica, gramatica, gramatica.

16.00 uur
Einde van de lessen. Naar buiten en op zoek naar een beetje rustig terrasje. Daar het huiswerk dat we ´s middags hebben gekregen maken voor de volgende dag.

17.30 uur
Richting de metro. Jezelf daar weer in zien te proppen. Vanmiddag hebben we er tien minuten over gedaan om vanaf de ingang van het metrostation tot op het perron te komen. Ziet er een beetje uit zoals de ingang van de Bijenkorf een kwartier voor opening op de eerste Dolle Dwaze Dag, maar dan ook met mannen erbij.

18.30 uur
Uitstappen uit de metro en wat inkopen (water, bijvoorbeeld) doen in de Jumbo.

19.00 uur
Thuis bij Ana Maria meteen in de douche, wat echt onzettend nodig is na een dag in een stad van 35 graden.

19.30 uur
Mail kijken, weblogje bijwerken.

20.00 uur
Spaanse lessen van de dag doorkijken. Nog even wat woordjes leren of wat dingen opzoeken.

21.00 uur
Smikkelen van een overheerlijke maaltijd van Ana Maria.

22.00 uur
Half uurtje chillen.

22.30 uur
Dromen in het Spaans.

We wilden hier nog naar een heleboel bezienswaardigheden, een beetje rondkijken in wat andere wijken waar we nog niet zijn geweest, een stuk of drie, vier musea bezoeken... Maar daarvoor hebben we dus gewoon geen tijd!!! Maar het is onwijs gaaf, de school is superleuk, onze mede-studenten zijn allemaal bereisde types met spannende verhalen, de leraren en leraressen goed en sympathiek. Kortom: we werken harder dan we ooit op de middelbare school hebben gedaan maar we genieten!

Chill Santiago!

2008-01-06T14:59:00.000-08:00

Na drie dagen vinden we Santiago een relaxte stad. Als ´ie in Europa zou liggen, vlogen jullie er allemaal graag voor 19 euro heen om te flaneren over de lange, brede en sjieke Avenida Providencia, eindeloos te shoppen op de Ahumada of de kabelbaan naar boven te nemen om van het uitzicht te genieten. Of misschien zou je gezonder doen en de fiets pakken naar boven, zoals de Chilenen!

Behalve uitgeputte Chileense fietsers (we hoorden zelfs een ambulance de berg op en af racen...) vind je ook Maria bovenop de berg. Nogal wat Chilenen vragen haar hier om vergeving of misschien om een wonder.

Een enkeling zet haar verzoek kracht bij door een hele vlecht haar in te leveren...

En natuurlijk geniet je er meteen van het uitzicht over de stad.

Maar zoals elke wereldstad (Santiago telt vijf miljoen inwoners) heeft ook deze een achterkant: die ligt ten noorden van de Rio Mapuche: de weinig inspirerende rivier die de stad van oost naar west doorsnijdt. Daar moet je dus niet naartoe.

Waar je wel naartoe moet, is naar de wijk onderaan de Cerro San Christobal. Hier is elk kleurrijk pand gevuld met een restaurant, theater, cafe of andere uitgaansgelegenheid. Op een na: dat is onze talenschool, waar we ons vanaf morgenochtend zes uur per dag laten onderdompelen in Castellano...

Contrast

2008-01-05T14:55:00.000-08:00

En dan ben je er. Drieëndertig graden in de schaduw, kom daar in Nederland maar eens om! Bovendien loopt de economie in Santiago op rolletjes: binnen vijf minuten zijn we in het juiste transferbusje gezet en op weg naar ons gastgezin. Onderweg zien we glimmende snelwegen en blinkende auto´s. Maar als je goed kijkt, vallen de slechte wijken die je passeert je wel degelijk op. Later, op een terrasje in de schaduw van Santiago´s beste wijk, tellen we dure auto´s. We houden de tel niet bij. Maar de voorruiten van de dikke Dodges, spiksplinternieuwe Mercedessen en de enorme Cadillacs worden dan wel weer bij het stoplicht gewassen door een kerel die daar zijn gezin mee onderhoudt. Ook in de stad zelf zien we later op de dag het grote verschil tussen arm en rijk. Of eigenlijk tussen arm en ´normaal´, want echt heel rijk zien we hier ook niet. Nicolas, het kleinzoontje van onze gastvrouw, plonst de hele middag rond in het prive-zwembadje in de tuin. Op het Plaza del Armas zwemmen, drijven en plonzen de Indiaanse kindertjes in een fontein. Op de drukke winkelstraat ligt een meneer zonder benen ergens op zijn buik met leeg bakje voor zich te wachten op een bescheiden bijdrage. En terwijl wij genieten van een welverdiend biertje op een terrasje in de schaduw, wandelt een klein meisje van hooguit vijf jaar langs ons tafeltje en vraagt om geld. Voor we het doorhebben, loopt ze alweer door. Maar als ik haar aandacht trek en vraagt of ze honger heeft, lust ze best een ijsje.

Inpakactie

2008-01-04T14:42:00.000-08:00

Je fiets mee in het vliegtuig, da´s een heel gedoe. Op het forum van www.wereldfietsers.nl vertellen talloze medefietser over hun door brute luchtvaartmaatschappijen gesloopte fietsen of erger, over fietsen die helemaal nooit meer aankwamen. Door deze verhalen op scherp gesteld, bonden we een enorme rol bubbeltjesplastic en een rol fluorescerende ´Breekbaar-fragile’-tape op onze bagagedragers en togen we naar Schiphol. Goed inpakken was het devies, in bubbeltjes en niet in een doos. In een doos zien de sjouwers niet wat er in zit en gebruiken ze ´m als platform voor alle Samsonitekoffers die ook mee moeten. Een harmonicafiets is dan het gevolg. Plastic dus, zodat ze zien dat het een fiets is en er een beetje voorzichtig mee doen. Naast de incheckbalie van Iberia was een mooi plekje vrij om onze inpakactie te starten. Gezeten op de grond en aangegaapt door alle voorbijgangers deden we daar ons ding: pedalen eraf, stuur scheef, lucht uit de banden en inpakken maar. Het leek ons ruim voldoende om drie kwartiertjes voor deze actie uit te trekken. Maar dan blijkt zo´n fiets toch veel meer edele delen te hebben dan je vooraf bedenkt: zadel, stuur, remmen voor, remmen achter, toch ook de bagagedragers maar, kabeltje hier, kabeltje daar, bidonhouders, nog een extra tapeje zo, nog een extra folietje zus… Maar het eindresultaat zag er dan wel heel betrouwbaar uit!

Al inpakkende zagen we wel de rij voor de incheckbalie steeds langer worden. En dat is niet best, want heel veel andere verhalen op www.wereldfietser.nl waarschuwen dat je toch echt vooraan in de rij moet staan bij het inchecken. Anders kan je fiets niet meer mee of moet je echt al je overbagage betalen en dat is een dure grap. Beetje zenuwachtig stonden we dus uiteindelijk als een van de laatsten bij de incheckbalie. `Mag je bij Iberia twintig of dertig kilo inchecken?`, vroeg het meisje achter de balie aan haar collega. `Geen idee`, was het antwoord. `Dit gaat goed`, dachten wij! Niet in de laatste plaats omdat Ube de lichtste fiets kiest om op de band te wegen en ´m ongezien een liftje geeft waardoor er substantieel minder kilo`s op de teller staan…

En als je fietsen er zo uitzien, komen ze natuurlijk ook helemaal heel aan de andere kant van de wereld aan!

De Land Rovers

2007-12-16T03:33:00.000-08:00

Elke keer als ik ze zie staan, doen ze me een beetje aan een Land Rover denken. Zwart, staal, basic. Onverwoestbaar. Of ze dat laatste ook zijn, moet natuurlijk nog blijken. Maar Ube is in elk geval flink bezig geweest om deze aankoop te optimaliseren. Daarom de belangrijkste bijzonderheden op een rij.

Frame: staal. Voor het geval het in stukken breekt, kunnen ze staal overal ter wereld lassen. Niet dat dat ooit gebeurt natuurlijk, maar 't geeft toch een lekker gevoel. Bovendien komt dit merk alleen in staal en niet in aluminium, dus er viel niets te kiezen.

Versnellingen: Rohloff. Ingenieus gesloten systeem, waarbij alle radertjes en vliegwieltjes weggemoffeld zitten in je achternaaf. Onnavolgbaar voor iedereen die geen luchtvaarttechniek heeft gestudeerd. Voordelen: kan bijna niet kapot, er kan geen vuil bij, slijt bijna niet.

Remmen: Magura. Werkt hydraulisch. Vraagt daardoor nauwelijks onderhoud, remt heel fijn want gedoseerd en je krijgt minder lamme handen bij lange afdalingen. Bovendien gaan de remblokjes drie keer langer mee.

Banden: Schwalbe Marathon XR. Dé buitenband voor de wereldfietser. Houdt het van alle banden het langste uit op onverharde wegen. We hebben zelfs geen enkele reservebuitenband bij. Voor 't geval er toch eentje scheurt, zitten er ultrasterke buitenbandplakkers achterin.

Zadel: Brooks. Leren zadel dat je de eerste vijfhonderd kilometer moet infietsen. Daar willen de meeste mensen niet aan, vandaar dat er niet heel veel mensen mee rondrijden. Dat zouden ze echter wel moeten doen, want ná die eerste vijfhonderd kilometers hebben maar weinig mensen er nog zadelpijn van.

Merk: Avaghon. Mooi en supersterk frame. Bovendien bleek dit de best betaalbare fiets als je er een Rohloff-naaf op wilt laten zetten. Komt in het zwart, rood of blauw, dus weinig keuzestress. Wordt in elkaar geschroefd door de mensen van Recycle in Wageningen, die erg goed weten waar ze mee bezig zijn. In geval van nood hebben ze ons bovendien beloofd binnen twee dagen twee nieuwe fietsen op te sturen. Dus...

Go!

Grammen jagen

2007-12-15T04:01:00.000-08:00

Een bekende wijsheid onder reizigers luidt: alles wat je thuislaat is meegenomen. Voor je alles de Andes opfietst, is het dus erg slim om dit gezegde even goed tot je te laten doordringen. Dat kost wel even tijd en moeite, want als gevolg van je luxe-opvoeding ben je er best wel van overtuigd dat er geen leven mogelijk is op aarde zónder mascara, goede boeken, een wereldontvanger, haarwax, een mp3-speler, een palmtopje, een gps-apparaat, een vrolijk zomerjurkje, een wintergoretexjas of een duikbril en snorkel. Bij nader inzien blijkt dit allemaal samen toch zo'n twintig kilo extra aan je bagage toe te voegen en dat noopt dus tot opnieuw nadenken. En tot opnieuw inkopen. Want alles wat je wél meeneemt, blijkt de helft lichter te kunnen of dubbel zo efficiënt: fleeces, windstoppers, slaapmatjes, slaapzakken, regenjasjes, waterfilters, kookgerei en fietstassen. De toppers op een rij:

Steripen Adventure: ongelooflijk handig apparaatje met een onbenullig gewicht van 105 gram inclusief batterijen. Verspreidt UV-licht als je het in een bidon of fles water hangt en doodt dan alle aanwezige vormen van leven: virussen, bacteriën, amoeben, parasieten, een verdwaalde eend... Zelfs water uit de Amsterdamse grachten blijkt drinkbaar na een behandeling met de Steripen!

Donzen slaapzakken: lekker licht en heerlijk warm. Mits natuurlijk voldoende bijgevuld. De eerste poging van 170 gram bleek geen stand te houden in een ijskoude oktobernacht achterin de tuin. Vandaar dat we ze terug hebben gestuurd naar de makers van Tatteljee om ze verder bij te laten vullen. Nu zouden ze 't moeten redden tot -15.

Thermarestmatjes: 's werelds meest populaire matjes hoeven geen verder betoog.

Goretex Paclites: superdunne en lichtgewichte regenjasjes. Ademend, wat hopelijk helpt om ook van de binnenkant af droog te blijven.

Ortliebteiltje: nog geen ervaring mee, maar volgens collega-fietsers een volstrekt onmisbaar onderdeel van de bagage. Volgens anderen weer volkomen overbodige luxe. Wij zijn gevallen voor de mogelijkheid overal je wasje voor te kunnen weken, wat serieus tijd en moeite scheelt. Bovendien schijnen sommige mensen zich er in te wassen. In lotushouding, vermoeden wij!

Ortlieb-alles: fietstassen, stuurtasjes en kanozakken van waterdichte en ijzersterke Duitse kwaliteit. Dat waterdichte van Ortlieb is bij het teiltje hierboven uiteraard ook de meest geprezen eigenschap.

MSR-dragonfly: soort allesbrander voor op reis. Brandt op benzine, kerosine, petroleum of diesel, wat betekent dat je overal waar auto's rijden ook kunt koken. Weegt slechts 510 gram, is relatief makkelijk schoon te maken als de brandstofleidingen door vieze brandstof verstopt raken en het allerbelangrijkste: er zit een sudderstand op! Daarmee hopen we ook lékkere maaltijden te kunnen bereiden onderweg.

Route Patagonië

2007-12-07T14:00:00.000-08:00

Als je de geplande route door Patagonië wilt bekijken, klik dan op het kaartje hieronder.

Route Carretera Austral

2007-12-06T15:00:00.000-08:00

Als je de geplande route via de Carretera Austral wilt bekijken, klik dan hieronder op het kaartje.

Route Merengebied

2007-12-05T17:08:00.000-08:00

Als je de geplande route door het merengebied wilt bekijken, klik dan hieronder op het kaartje.

Route Bolivia

2007-12-04T18:50:00.000-08:00

Als je de geplande route door Bolivia wilt bekijken, klik dan hieronder op het kaartje.

Route Peru

2007-12-02T01:16:00.000-08:00

Als je de geplande route door Peru wilt bekijken, klik dan op het kaartje hieronder. Van die route weten we overigens nog niet veel; in tegenstelling tot Chili (waar je meestal maar uit 1 weg kunt kiezen van A naar B) en Bolivia (idem), leiden in Peru wel heel veel wegen naar ons einddoel: Cusco. Mocht je tips hebben, post dan een berichtje!